De ManDe Man is stuk. Hij wil niet meer. Gisteren na een etentje in restaurant Forum, hebben we de Man gekocht voor 20 Kuna op de markt van Puna en mee naar huis genomen. Het speelgoedje, meteen door mijn zoon omgedoopt tot de Man (dat schept verwachtingen) is een klein plastic poppetje met elastische klevende handen en voeten. Als je het tegen het raam gooit, blijf de Man plakken. Na een tijdje laat een handje los, valt de man voorover en plakt zo ondersteboven vast, laat een been los en zo verder. Al hortend en stotend komt de man uiteindelijk beneden aan. Vanmiddag heeft mijn zoon de Man uitgepakt en voor het eerst tegen het raam gesmeten. Wat een plezier! De Man zo hoog mogelijk tegen het raam gooien en eenmaal beneden weer opvangen. Wat nog niet meevalt: de motoriek van mijn zoon is nog in volle ontwikkeling en zijn techniek is nog niet verder dan onderhands gooien. Zo kwam de Man al terecht op de muur, op de grond achter hem en naast het balkon in de dennennaalden. En dat is niet handig als je klevende handen hebt. Een uur en twee wasbeurten later wil de Man niet meer. Hij stort meteen naar beneden zoals een iedere man dat zou doen als je hem tegen het raam gooit. Tot groot verdriet van mijn zoon. “Papa maken?”. Nee, papa kan de Man niet meer maken. “Mama maken?”. Droefenis alom, voor slechts een uurtje pret. Het deed me denken aan de Kermis. Vroeger koos je altijd de helikopter lanceerder, bestaande uit een stokje met een touwtje en elastiekje en een aantal ringen. Door aan het touwtje te trekken vlogen de gekleurde ringen als een helikopter de lucht in. De meeste ringen belandde in een boom en het elastiekje was binnen een uur kapot. Een teleurstelling iedere keer weer.  |
Reacties
Services
 |
 |
 |
 |
 |
 |
