Glasboot

door Jeroen op maandag 7 september 2009 23:33

De Glasboot belooft ons een kijkje in de wondere onderwaterwereld. Zie de vissen in hun oorspronkelijke habitat. Omdat onze zoon dol is op boten en vissen starten we de tweede vakantieweek met een tochtje langs de Kroatische kust.

De Glasboot “Serena” (ik ken alleen boten en pizzeria's met die naam) heeft zoals doet vermoeden een bodem van glas. Aan de wit/roestkleurige muren zijn diverse zeesterren gespijkerd. Eenmaal aan boord heet de kapitein ons welkom in het Duits, Kroatisch, Engels en Italiaans, maar zodra hij merkt dat er Italianen aan boort zijn, spreekt hij alleen nog maar Italiaans. Kort legt hij al wijzend op een kaartje uit waar de tocht ons zal brengen. En dat we waarschijnlijk vandaag geen grote vissen zullen zien maar des te meer kleine.

Na het starten van de motor begrijp ik waarom. Er is natuurlijk geen enkele gezonde vis die zich in de buurt van deze ronkende diesel durft te vertonen. De passagiers die zich hutjemutje rond de glazen vloer hebben verzameld staren in de groenige diepte opzoek naar avontuur. De kapitein stopt een cassette in de autoradio en begeleidt het avontuur met panfluit-uitvoeringen van “Nikita”, “My heart will go on and on” (Titanic) en consorten. Ik waan me in de wachtkamer van mijn vorige tandarts. Je smeekte al om een verdoving bij binnenkomst.

Meer dan water, een rots en een aantal schoenen is er niet te zien. De “Kroatische zee” is helder, maar na een meter of zes houdt het echt op. Soms komt er een verdwaalde vis of een langzame krab voorbij. “Kijk grote boot!” roept mijn zoon. “Nog een ver weg!”. Mijn zoon heeft het als enige door. We moeten ons niet blindstaren op een punt, maar om ons heen kijken. Alle reizigers zijn opzoek naar vis, mijn zoon verrijkte zich met het zwaaien naar voorbijvarende boten. Hij heeft de tijd van zijn leven. Oh wat ben ik trots op hem. Net zoals hij op de boot bij Tenerife “Dolfijn!” riep en horden toeristen met fototoestellen over elkaar heen struikelde. Natuurlijk was er geen enkele dolfijn te zien.

De tocht voert ons verder langs de oever van de noordpunt van Kroatië, dat er prat op gaat het naturisme uitgevonden te hebben. Elke keer als de kapitein naaktzonners ontdekt (of een zwemmende vrouw, of een vrouw op een surfplank of een vrouw in een boot), toetert hij en maakte een schunnige opmerking. Mannen bedekken hun piemeltje en vrouwen hun borsten. Het zal je maar gebeuren. Je lig lekker te zonnen en driemaal per dag komt de Glasboot voorbij.

Op de terugweg houdt hij het voor gezien. De kinderen mogen terugvaren. Gelukkig onder begeleiding van hun ouders. Eenmaal veilig op de kade weet ik het zeker: het mooiste van de boottocht is toch het einde aan de muziek. Maar onze zoon heeft genoten. En dat maakt veel goed.