Aan de bewoner van dit pandDe huiskamer van onze twee-huizen-verder-buurman zit vol met bezoek, zie ik door het raam. Gezellig. Hij is in de zeventig, zet trouw al drie jaar wekelijks onze vuilnisbak aan de straat en ik heb geen idee hoe hij heet. Vorig jaar heb ik voor het eerst een kerstkaart in de bus gedaan. Als ik voorbijloop met mijn zoon en kat, komt hij soms naar buiten voor een praatje. Over het weer en aanverwante zaken. Maar hij heeft nooit veel tijd. Ik heb hem eenmaal ontmoet in de supermarkt. Na een klein gesprekje verontschuldigde hij zich dat hij weer naar huis moest. Zijn demente vrouw kon hij niet te lang alleen laten. Ze was gevallen in huis en moest naar het verpleegtehuis. Daar werd ze zo slecht verzorgd dat hij haar na een week weer mee naar huis heeft genomen. Afgelopen maand heeft hij een nieuwe auto gekocht zodat ze er wat vaker uit kunnen. >p>Het huis zit vol visite. Zo te zien kinderen met kleinkinderen. Kopje koffie in de hand en cake op een bordje op tafel. Achter in de woonkamer zie ik het silhouet van de buurman. Hij kijkt door het raam de achtertuin in. Normaal zit zijn vrouw op haar vaste plekje bij het raam, maar haar zie ik nu niet.De straat staat vol met auto's van het bezoek. “Kijk”, zegt mijn vriendin tegen onze zoon, “een grote witte vrachtauto”. Voor het huis staat een grote vrachtauto. Het lijkt wel een verhuisauto. Twee mannen met kartonnen dozen vol spullen komen naar buiten en lopen zwijgend richting hun auto. “Het zal toch niet al zover zijn?”, denk ik opeens. Ik weet niet eens hoe ze heet. Wat moet ik op de kaart zetten? “Aan de bewoner van dit pand. Ons welgemeend medeleven”?  |
Reacties
Gwen schreef op maandag 27 juli 2009 06:07: "De meest eenvoudige dingen zijn vaak het moeilijkst. De namen van je buren kennen bijvoorbeeld."
[ reageer ]
Services
 |
 |
 |
 |
 |
 |
