» home » Cultuur

Dearest Tinkebell

door Jeroen op zondag 17 mei 2009 10:52
(update: maandag 18 mei 2009 16:49)

Dagelijks worden duizenden dieren gedood omdat wij graag schoenen, een nieuwe bank of een lapje vlees op ons bord willen. Is er een verschil tussen het doden van een anoniem varken of het doden van je eigen kat? Kunstenares Tinkebell onderzocht het, doodde eigenhandig haar zieke kat en maakte er een mooie handtas van.

Als je er wat langer over nadenkt is het eigenlijk heel vreemd dat we toestaan dat er duizenden dieren dagelijks gedood worden zonder dat we er ook maar een seconde over nadenken. We hebben er geen band mee, we zien het niet en dus maken we ons er niet druk over. Bij een kat die je dagelijks kopjes geeft ligt dat blijkbaar anders. Ook al is het dier ernstig ziek. Dat bleek toen het fotoproject “My dearest cat Pinkeltje” gepresenteerd werd voor publiek.

Iemand in de zaal plaatste een artikel op een Amerikaanse weblog. En toen kwam de bal aan het rollen. In blinde woedde stuurde mensen (anoniem) de meest vreselijke hatemails. Steeds meer weblogs zette hun lezers aan Tinkebell te mailen. Niet dat de meeste mensen de moeite namen zicht eerst te verdiepen in het project. Bij de woorden 'kat' en 'vermoord' werd het zwart voor de ogen. En dan is er niets eenvoudiger dan anoniem je gal spuien. Tinkebell ontving tussen 2004 en 2008 ruim 100.000 doodsbedreigingen.

Hieruit vloeide onlangs een nieuw project voort: “My dearest Tinkebell”. Daarin wil de kunstenares de schrijvers van hatemail een gezicht geven. In dit boek publiceert ze een selectie van 1000 hatemails, voorzien van emailadres. Maar ze gaat nog een stapje verder. Op internet zocht ze samen met Coralie Vogelaar naar informatie over de verzenders. In het boek plaatst ze ook foto's, stukjes weblog, adresgegevens en telefoonnummers. Schokkend is dat de meest verschrikkelijke mails zijn geschreven door veelal tieners die op hun eigen weblog schrijven dat ze zo vredelievend zijn en uitgaan van het beste van de mens. Maar als mensen denken anoniem te zijn, worden principes blijkbaar graag even overboord gezet. Het boek sluit af met een aantal essays over het project.

Voor het eerste project kan ik nog wel sympathie opbrengen. Het is goed dat we met de neus op de feiten gedrukt worden over hoe dubbelzinnig we met dieren omgaan. Maar het “Dearest Tinkebell” project is van een ander soort. Na het lezen ben ik weer een stukje vertrouwen in de mensheid verloren. Het is verschrikkelijk om te lezen dat 'gewone' mensen menen anoniem de meest gruwelijke verwensingen te kunnen uitroepen. Niet voor niets is iemand bedreigen tegen de wet! Maar... het publiceren van privé-gegevens zonder toestemming is dat net zo goed! En dat is ook niet voor niets. "Dit gaat wel erg ver", dacht ik toen ik de grote kleurenfoto's van haar belagers bekeek. Alle informatie in het boek hebben de schrijvers zelf online gezet, toch zo bij elkaar geeft het een onbehaaglijk schandpaal-gevoel. Deze mensen worden voor het leven getekend, op basis van een email die (naar ik verwacht) in een opwelling geschreven is. Bijkomend het feit dat de gegevens achterhaald zijn puur op basis van emailadres. Hierdoor is ongetwijfeld in de meeste gevallen de juiste persoon achterhaald, maar voor 100% is dit nooit te garanderen. Het boek zal hierdoor waarschijnlijk niet lang verkrijgbaar zijn en bij het geringste protest uit de handel worden genomen. “Dearest Tinkebell” is gedrukt in een oplage van 1000 exemplaren. Wil je het boek zelf bekijken, ben er dan heel snel bij.

Nu online