Je regelt 't op het postkantoor

door Jeroen op zaterdag 13 september 2003 15:02

Een van de ergste dingen die me kunnen overkomen is dat ik op zaterdagmiddag naar het postkantoor moet. Want het is altijd druk op zaterdag. Heel druk. Dat komt omdat iedere full-time werkende Nederlander alleen op zaterdag naar het postkantoor kan. Ja, het postkantoor lijkt op een echte winkel met naast postzaken allerlei andere commerciële troep als mobiele telefoons, agenda's, staatsloten en concertkaartjes. Zonder het woord postkantoor op de gevel zou je denken dat je in een gemiddelde kiosk binnenstapt. Maar op een punt wijkt het postkantoor af van de gemiddelde hardwerkende middenstander: de openingstijden.

Op een of andere manier vindt men het niet nodig een koopavond in te lassen. Ook op zaterdag houdt men het om half twee alweer voor gezien. Dat wil zeggen dat je op zaterdag om 10 uur, eerder is men nog niet wakker, aan de poort moet staan wil je een beetje redelijk snel geholpen worden. Neem een voorbeeld aan de openingstijden van Albert Heijn! Oh nee, deze week alweer genoeg lovende woorden over de Zaanse ondernemer gesproken. Maar goed, ik moest dus vandaag naar het postkantoor. Geloof me, ik had dringend behoefte aan postzegels. Veel postzegels.

Ik wandel om half één het postkantoor aan de Noordeinde in Almere binnen. Het is er drukker dan in een gemiddeld café op zaterdagavond. Ik trek mijn geluksnummer 229 uit het nummertjesapparaat. De rode digitale teller op de muur achter de balie staat op 203. Dat wil zeggen dat de wachttijd nog zeker zo'n 30 minuten is. Uitgaande van 1,5 minuut per cliënt. Er zwerven altijd vier personeelsleden rond de balie. Op een of andere manier is er altijd één aan het bellen, één loopt zenuwachtig heen en weer en één gaat koffiepauze houden. Hetzelfde gevoel heb ik bij werkmannen bij het spoor. Die drinken ook altijd koffie of staan te sukkelen als ik voorbij kom. Dus dat schiet niet op.

Gewoontegetrouw trek ik eerst een nummertje, ga dan boodschappen doen en ga daarna nog eens terug naar het postkantoor om te kijken of ik al aan de beurt ben. Zo ook vandaag ren ik meteen weer naar buiten. De frisse buitenlucht in. Omdat ik alleen postzegels nodig heb ga ik mijn geluk maar eens zoeken bij de Bruna. Maar het geluk zit me niet mee: ?Wegens leveringsproblemen vandaag geen postzegels?. Dan maar eens proberen bij de Albert Heijn. Ik heb de tijd. Bij de Albert Heijn ben ik binnen vijf minuten aan de beurt en een minuut later loop in met mijn 100 postzegels de deur uit.

Opweg naar mijn fiets loop ik langs het postkantoor. Het is drukker dan een half uur geleden. In mijn hand heb ik nog steeds het kaartje met nummer 229. Ik loop naar binnen. De teller staat op 228. Voor me trekt een vrouw van middelbare leeftijd met kinderwagen en huilend kind nummertje 254. Ik loop naar haar toe: "Kan ik u gelukkig maken met 229?". Ze kijkt me verbaasd aan. "Ga nu maar, je bent aan de beurt". Ze stamelt iets wat lijkt op dank je. "Noem me maar Michael", zeg ik en loop zonder omkijken naar buiten.