Oblivion

door Jeroen op zaterdag 24 mei 2003 10:27

Zoals alle mensen: ik twijfel. Over de oorlog in Irak, over "the powers that be", over de zin des levens. Of over iets simpels: is "oblivion" een mooier woord dan "vergetelheid"?

Het Engelse woord is krachtiger, zoals het gevoel zelf kan zijn. Maar in je moerstaal zit toch meer gevoel. Vergetelheid. Om maar eens terug te grijpen op Van Dale: "het vergeten", of "het vergeten zijn". En die laatste fascineert het meest: ik beland meestal op het schimmige raakvlak van goede herinneringen en zelfmedelijden. Een gevoel dat je weleens herkent in anderen; het woord "sneu" dringt zich dan al snel aan me op.

Wat wilde ik ooit? Legendarisch worden, op zijn minst. Jeugdige overmoed, een overvolle categorie in de kaartenbak van de geschiedenis. En toch: op de rand van een nieuwe baan ? volgende stap op weg naar de onbereikbare status van legende ? keer ik terug naar? Misschien wel naar de basis. Wie ben ik, eigenlijk?

Het eindpunt is niet te bereiken zonder het station ?Vergetelheid? te passeren. Een reis vol vragen. Zijn de problemen met het tweede kind van Pascal al voorbij? Wordt het een mooi mens? En de eerste van Alex? En is Duyn al uit de goot? Wat is eigenlijk de goot? Hoe is het met Pim en Lotte?

Om terug te keren naar het Engels: wat is "trip down memory lane" in het Nederlans? Het dreigt te verworden tot een lijstje 06-nummers van mensen die belangrijk waren. Of nog verder terug: een adreslijst met 5-cijferige kengetallen. Maar wat ik dreig te vergeten is waarom die mensen belangrijk waren ? of nog steeds hadden moeten zijn. Ga niet langs af, u krijgt geen?wat is dat eigenlijk in het euro-tijdperk?

Mijn pak shag ligt bijna onopgemerkt op de hoek van het bureau. Na vijf jaar weer aan de oude, vertrouwde Drum. Pas nu valt me op dat er "Classic" op het pakje staat, terwijl ik de plakrand om de boel vers te houden al zo'n vernieuwing vond. Gelukkig scheurt het vloeitje nog steeds als ik de overtollige shag van mijn "model-frietzak" trek. Niet eens zo heel ver weg schuilt een conservatief mannetje in mij.

Ik hou van de strijd tegen vergetelheid. Ontrukken. Ze zijn niet vergeten, de mensen die ooit belangrijk waren. Duiden is de kunst. Voor mezelf bepalen waarom ze er op een bepaald moment waren. Minstens zo belangrijk is om zeker te weten wat ik verloochen en waarom. De vriendschappen waren echt en oprecht, en vaak zit de waarde ervan niet in de maat van de tijd. Toch voel ik dat ik ze allemaal had willen vasthouden, maar dat deed ik niet. Hoeveel bruggen ik heb verbrand, en hoe onherstelbaar de schade is, kan ik niet bepalen. Een week of twee is niets in een mensenleven. Ik zou ze graag eens besteden aan de telefoon, bijpratend. Ergens moet nog wel een omnummertabel liggen, om al die vijfcijferige kengetallen een moderner jasje te geven?