Koninginnedag 2003

door Jeroen op zaterdag 3 mei 2003 16:24

Rond middernacht fiets ik door Almere. Het is koud en er staat een harde wind. Overal waar ik kijk "bezet". Zelfs muren zijn bezet. Of de Duitsers zijn terug of de Spanjaarden komen eraan.

Koninginnedag is ieder jaar weer genieten. Van de saamhorigheid. Lopend over de vrijmarkt je verbazen over de troep die een mens in zijn leven verzameld. Een verzameling Betamax video's, een doos deurklinken en alles van K3. Want zo snel gaat dat. De domheid opzoek naar het grote geld. De middenstand die alle onverkoopbare troep twee weken voor Koninginnedag oranje verft. De creativiteit van kinderen om een centje bij te verdienen.

Mijn Koninginnedag begint met de intocht op tv. De verkrampt-vriendelijke blik van onze vorstin, uitkijkend over nog een straat Oudhollandse spelen in een of ander gereformeerd dorp. Het is ook allemaal niet eenvoudig, vrolijk zijn in Overijssel. Ik vraag me wel eens af wat onze koningin er zelf van vindt. Ieder jaar touwtje springen, hoepelen, sjoelen, volksdansen. En wat gaat er in het hoofd van Máxima om? Met de integratie zit het in ieder geval goed. Dit jaar is ook zij ten prooi gevallen aan het gekke hoedjes ziekte.

Ik ben met twee Limburgse vrienden op weg naar Amsterdam. Voor Limburgers is alles in Amsterdam mooi. Maar wie iets van creativiteit wil opsnuiven moet toch echt naar het Vondelpark. Volgens goed Oudhollands gebruik regent het al voor we aankomen in Amsterdam. De volgende drie uur lopen we door de stromende regen, in een lange stoet op weg naar iets. Mezelf hardop afvragend wat ik toch ieder jaar weer denk te vinden in Amsterdam. En waarom ik drie paraplu's thuis heb staan die ik echt nooit meeneem. En waarom ik hier geen paraplu's sta te verkopen à tien euro. Van dat soort overpeinzingen.

Overal meer van hetzelfde. Bier, beenham en verwaterde saté. En straten vol Peruaanse lamawollen truien. Door de regen twee maten groter en vijf kilo zwaarder. Letterlijk aan de straatstenen niet kwijt te raken. Maar dat heeft niets met het weer te maken. Ik heb nog nooit iemand zo'n trui zien kopen. Ik heb nog nooit iemand in zo'n trui zien lopen. Welke genie bedacht vijf jaar geleden een miljoen van die truien in te kopen?

Nog geen Vondelpark gezien. Normaal loop ik er regelrecht heen. Maar aangezien ik het Leidseplein wilde ontwijken, meende ik wat zijstraatjes te moeten inslaan. Twee vertwijfelde gezichten kijken me aan. Ik heb geen idee waar we zijn. ?We gaan hier links, dan twee keer rechts en dan de straat aflopen?. Al op jonge leeftijd had ik door dat het vaak niet uitmaakt wát je zegt, maar hoe je het zegt.

Opeens staan we tussen 2500 Breezers op het Museumplein. Jamai loopt een groot podium op. Tweeduizend tienermeisjes laten hun Breezertje vallen en stormen naar voren. 4000 tienertietjes prikken als stiletto's in mijn rug sleuren mij mee. Achter mij zingt een groepje Brabantse boeren, waar nog nooit een vrouw zich dichterbij dan twee meter heeft durven begeven: "daar moet een piemel in, daar moet een piemel in...". Maar Jamai is helemaal geen homo! Want dat mag niet van zijn manager. Jamai zingt een nummer. Meer kent hij niet denk ik. Gedesillusioneerd verlaat hij na 5 minuten weer het podium. Het publiek schreeuwt inmiddels alweer om ene Jim. Jamai is alweer uit. Jim is in. Ik ben weg.

Ik heb de moed opgegeven. Het gaat gewoon niet meer lukken vandaag. We lopen met de stroom mee richting station. Koninginnedag is de enige dag dat ik met de stroom mee loop. En opeens staan we op het tunneltje naar het Vondelpark. Beneden staan twee verregende meisjes met een grote Máxima-pop. Haar buik is opengeknipt en er is een aap in geplaatst. De baby van Máxima en Willem-Alexander. Voor een kwartje mag je met een pijl en boog proberen de aap te raken. En nu weet ik het: daar doe je het voor ieder jaar.

Zijn ze jaloers op Máxima? Of juist voor abortus? Een statement tegen de monarchie? Voor wapenbezit? Nee, het is pure kinderlijke onschuld. Van geen kwaad bewust. Als je ouder wordt denk je te veel na. Of het allemaal wel kan en verantwoord is. Zo blijven veel leuke ideeën op de plank liggen. Eigenlijk zouden we allemaal soms wat minder moeten nadenken en meer spontaan moeten doen. Gewoon omdat het leuk is.