Verander

door Jeroen op donderdag 10 april 2003 08:50

Nooit heb ik iets begrepen van de bewaardrift van de mens. Alles moet tot in den treuren geconserveerd worden. Huisje, boompje en beestje. Kijk op je zolder, of erger: op de zolder van je ouders. De meest walgelijke tekeningen van de kleuterschool. Een kast vol aftandse kleding. Een kinderstoeltje. Ongeveer ieder huis dat ouder is dan 25 jaar komt automatisch op de monumentenlijst en mag daarna nooit meer veranderen.

Maar niemand schijnt door te hebben dat alles zàl veranderen. Dat is vooruitgang. Dàt is de natuur. Dat is evolutie. Conserveren is vechten tegen oerkrachten en dat win je nooit! Als onze voorouders zo conservatief waren geweest als wij, leefde we nu nog in grotten en had ik een beitel in mijn hand in plaats van een stylo.

In Bagdad hebben ze door hoe je moet vernieuwen. Ik zag gisteren een man een poster van Saddam Hussein stukslaan met een teenslipper. Zo gek kan 30 jaar dictatuur je maken. Onder luid gejuich wordt daar het ene naar het andere levensgrote standbeeld vernield. Snel, voor er iemand van monumentenzorg komt opdagen. Even was ik bang voor internationaal protest zoals de Taliban deze kreeg te verduren. Maar hier ligt het schijnbaar anders.

Acropolis, bananen of zeehondjes. Waarom moeten we alles kost wat kost behouden? De Acropolis is niet meer dan een zielige hoop oud gesteente. Laten we er foto's van maken voor het nageslacht en er daarna een mooi nieuw gebouw neerzetten. De banaan is steriel geworden. Zeg maar een soort onvruchtbare vrucht. Na eeuwen zal de banaan zonder menselijk ingrijpen uitsterven. Nou en? Aardbeienmilkshake is ook lekker. Jaarlijks sterven er duizenden dieren uit. Dat is helemaal niet erg. Er blijft nog genoeg over. Hoeveel slechter zijn we geworden van het uitsterven van de Capra pyrenaica pyrenaica? En wie mist de Dodo?

Sommige dieren zijn gewoon niet in staat tot overleven. Kijk vijf minuten naar een zeehond en je begrijpt wat ik bedoel. Een zoogdier van 1,6 meter: 110 kilo spek zonder poten. Een blik die qua vaagheid slechts nu en dan geëvenaard wordt door Arie van Yorin. Hoe is dit beest ooit door de natuurlijke selectie gekomen? Dat dit dier het zonder Lenie 't Hart nooit zal redden is voor iedereen duidelijk. Iets anders dan luieren in de zon en doodgeknuppeld worden heb ik een zeehond nog nooit zien doen. En daar red je het niet mee in de dierenwereld. Maar uitsterven is niet erg. Een zeehond heeft, in tegenstelling tot mensen, er geen benul van hoe sterven in zijn werk gaat. Als hij overlijdt aan een griepje denkt hij: “Zo gaat dat dus” en niet “Lag ik maar lekker relaxed in de armen van Lenie een laatste haring te happen”.

Maar Lenie moet en zal de zeehond redden. Zelfs als het zo goed gaat met de zeehond dat er bijna een plaag ontstaat en de subsidie gestopt wordt, komt Lenie in actie. Met een vastberadenheid die we tot nu toe alleen kende van Lassie. In het kader van subsidiebehoud worden nu ook gezonde zeehonden 3 maanden vertroeteld op een stretchertje. Een leek ziet het verschil toch niet. De zeehondencrèche in Pieterburen is het CenterParcs van de Noordzee geworden.

En dan slaat God wederom keihard toe. Zeehondenpest. De zeehond is gedoemd tot sterven. Het is de wil van God. Iedereen begrijpt dat. Behalve Lenie.

Dingen veranderen. Oude dingen verdwijnen, nieuwe dingen verschijnen. Godzijdank. Anders zaten we eeuwig opgescheept met Arie en Jamai. En dat wil toch niemand?