Corine Lenberse

door Jeroen op dinsdag 25 maart 2003 23:09

Vandaag gaat alles goed. Er is behoorlijk wat lef nodig om deze regel al om 13:37 te schrijven. Maar op sommige dagen voel je dat gewoon. Noem het instinct, noem het self forfilling prophecy. De zon schijnt een warme felle warmte uit een strak blauwe lucht.

Om het bezoek aan mijn ouders nog even uit te stellen ben ik onderweg neergestreken op het terras van cafe de Poorter. Vroeger zou ik het een elitecafe genoemd hebben, maar nu ik wat ouder wordt voel ik steeds minder de noodzaak tegen dingen aan te schoppen. Om mij heen klinkt een zacht Limburgs geroezemoes. Het is heerlijk warm. Ik voel me vandaag lekkerder dan een Sim die eindelijk zijn buurvrouw mag naaien.

O wat voel ik me goed vandaag. Gewoonlijk wordt ik geplaagd door een gevoel van buitenproportionele omvang. Niet dat ik erg dik ben, maar er zit nu eenmaal meer vet ín mijn hoofd dan aan mijn lijf.
Niet vandaag. Vandaag ben ik slank als een den. Het gaat er niet om wat je bent, maar wat je uitstraalt. En vrouwen voelen dat. En omdat vrouwen uiterlijk minder belangrijk vinden dan mannen dat vinden, is er nog enige hoop voor ons mannen. Dat is genetisch bepaald. Daarom hebben knappe vrouwen vaak een lelijke man. Een frustrerende conclusie als je dat ene meisje, waar je jaren verliefd op ben geweest ziet lopen met een of andere sukkel. Maar als mooie vrouwen op sukkels vallen, dan is het natuurlijk wel weer een compliment om vrijgezel te zijn. Maar daar gaat het nu niet om.

Vandaag wordt een topdag. Dat kan niet anders. Ik doe een extra knoopje van mijn zwarte-met-krijtstreepje overhemd los en glimlach naar alle knappe vrouwen. En ook naar de minder knappe. Want anders is het zielig.

En ineens loopt Corine voorbij. Zomaar op straat. Zonder waarschuwing. Vijf meter later dringt het pas tot mij door. Corine is een vroegere Albert Heijn collega. We schrijven 1989. Ik was de eerste kassier van Albert Heijn in Weert. Ja u leest het goed. Een pionier in een door vrouwen gedomineerde wereld. En dat deed het bijzonder goed bij de vrouwen. Dus gemakkelijk scoren. Achteraf gezien. Ik was te jong en te naïef om dat door te hebben. Ik was 15.

Godverdomme wat is ze knap geworden! Lekker blond kort koppie. Een waar hormonaal feest. lk herinner me haar als die ene even aardige als onopvallende en verlegen collega. Niet bijzonder knap maar zeker niet lelijk. Jaren geleden geheel uit het oog verloren. Stom! Ik had toen moeten toeslaan, mijn hormonen achterna! Het was 10 jaar investeren geweest, maar daarna 50 jaar oogsten.

Mijmerend en met een brede glimlach neem ik een slok trippel en duik weer in mijn boek. Ik was haar glad vergeten. Maar nu is ze weer terug in mijn gedachte. En we gaan feesten. Het lezen gaat moeizaam, het herinneren des te beter. Dit is een mooie dag.