Meisjes uit vervlogen tijden

door Jeroen op donderdag 20 maart 2003 04:05

Afgelopen maand heeft mijn organisor de geest gegeven. Van de ene op de ander dag heeft ie me in de kou laten staan. En met mij, mijn afspraken. Eenmaal in het bezit van een handcomputer wil je nooit meer anders. Of erger nog, je kunt niet meer anders. Zo'n ding is slechter voor je geheugen dan overmatig alcoholgebruik vanaf de basisschool.

Vannacht ben ik bezig geweest met het overzetten van de 2034 adressen en 453 afspraken, van mijn oude Palm naar mijn nieuwe XDA. En dat is een hels conversiekarwij. De laatste keer heeft mij die actie vier vrienden gekost.

Kerstin heb ik een jaar of 15 geleden leren kennen via een vriend van me. Zelden zo'n aardig iemand ontmoet. We gingen samen stappen. Carnaval. Verjaardagen. Een aantal jaar geleden verhuisde ik naar Weesp en zij een jaar later naar Amsterdam. Twee verdwaalde Limburgers in Holland. Dat schept een extra band. We zijn in die tijd nog wel eens samen gaan eten. Ik bij haar. Zij bij mij. Concert in Paradiso of het Vondelpark. Maar al snel ging het contact moeizamer. Ieder een druk sociaal leven, een aanslag voor je sociale contacten.

Brenda heb ik een jaar of zes geleden voor het eerst op mijn werk ontmoet. Bioscoop, eten of het meest saaie café van Amsterdam aan de Valentijskade. Met Brenda is het altijd gezellig. Een soort magie denk ik. Of synergie. We zagen elkaar dagelijks op de werkvloer en gingen 2-3 keer per jaar stappen. Misschien is dat de magische kracht. Dingen minder vaak doen dan je kunt. Dan blijft het speciaal. Ik wou dat dat ook met afwassen zo werkte.

Kerstin en Brenda. Twee en ontzettend gezellige meiden. Even mooi als onbereikbaar. Tegenwoordig hebben we eigenlijk geen contact meer. Niet dat we ruzie hebben. In het verleden heb ik nog wel contact gezocht. Een mailtje. Een telefoontje. Een kaartje. Maar in het verleden behaalde resultaten bieden geen garanties voor de toekomst. We zijn elkaar verloren. Ongemerkt is ooit nooit geworden. "Wanneer ben je twee vrienden die elkaar niet elke dag hoeven te zien. En wanneer ben je geen vrienden meer?”. Tegenwoordig kom ik ze nog alleen bij toeval tegen. Tijdens het opschonen van mijn adressenboek.

En toch lukt het me niet de adressen te wissen. Er kleven te mooie herinneringen aan. Vanochtend heb ik toch maar weer een poging ondernomen en een sms gestuurd. "Hoe gaat het met je? Ik mis je".

Hoe kan ik ook anders.