» home » Politiek

The American Dream

door Jeroen op dinsdag 25 februari 2003 09:45

Ik zit thuis achter mijn computer. Met een flinke kater van gisterennacht. Eigenlijk zou ik nu op de Dam moeten staan. Demonstreren tegen de oorlog met Irak. Maar ik heb er voor gekozen om op vrijdagnacht naar een feest in Utrecht te gaan, in plaats van demonstreren tegen een onnodige oorlog. Dat is een keuze die ik heb gemaakt. De weg van de minste weerstand. Dat komt omdat ik nooit oorlog van dichtbij heb meegemaakt. Ik weet niet wat de smaak van bloembollen is.

Ik weet nog precies waar ik was toen de Golfoorlog uitbrak. Donderdag 17 Januari 1991 luisterden we op school in de pauze gespannen naar de radio en keken CNN. Die ochtend was Amerika begonnen met het bombarderen van Bagdad. Bagdad kende ik tot voor kort alleen als het paradijs uit de tekenfilm Simbad.

De Golfoorlog had veel weg van een spannende film. Met een duidelijke scheidslijn tussen de goeden en de slechten. En alles was overzichtelijk te volgen vanaf televisie. Groengekleure beelden van nachtelijke raketaanvallen. Amerikaanse soldaten in de beige zanderige zandbak, die zich beklaagden over de hitte en het gebrek aan bier. En hoewel Nederland officieel deelnam aan de oorlog, het bleef op voldoende afstand om me niet bedreigd te voelen.

Maar vandaag zijn de rollen anders. De oorlog is dichterbij dan ooit en ik voel me zeer bedreigd. Alleen weet ik niet wie de goeden en wie de slechten zijn. Geen land is zo van zijn voetstuk gevallen als de Verenigde Staten. Na de aanslagen van 11 september 2001 is mijn respect voor de VS tot een dieptepunt gedaald. Tragisch blijkt het gebrek aan zelfbeeld bij de meeste Amerikanen. Hoe kan iemand dit een land dat het zo goed voorheeft met de wereld, aandoen?

Een macht beluste president drukt in het kader van de strijd tegen het terrorisme de ene naar de andere wet door de Senaat. Bush gaat als een blinde bloeddorstige hond de klus van zijn vader afmaken. Met of zonder steun van wie dan ook. De bevolking van Irak moet bevrijd worden van een gruwelijke dictator, desnoods moet heel Irak ervoor platgebombardeerd worden.

Waar halen de Verenigde Staten toch steeds weer het lef vandaan zich met alles en iedereen te bemoeien? Het land dat ieder jaar de staatsschuld weet te vergroten met een bedrag dat wij in Nederland in één jaar uitgeven. “VN-resoluties? Gelden die ook voor ons?”. Het land dat het hardst schreeuwt binnen de Verenigde Naties en tevens de grootste contributieachterstand heeft. Belabberde sociale voorzieningen kent en waar het verschil tussen arm en rijk een verschil van dag en nacht is. Het land dat minimaal bijdraagt aan ontwikkelingshulp en milieu.

Misschien was de Koude Oorlog nog niet zo slecht. De Sovjet Unie was de enige die de Verenigde Staten in het gareel kon houden. Maar de Sovjet Unie bestaat niet meer. Die is verwesterd, met hulp van de Amerikanen. Geen land weet de American Dream zo slecht waar te maken als Amerika zelf.

Meneer de president,
welterusten,
slaap maar lekker in je mooie witte huis.

Droom maar van de overwinning van de zege,
droom maar van uw mooie vredesidiaal
dat nog nooit door bloedig moorden is verkregen.
Droom maar dat het u wel lukken zal ditmaal.
Denk maar niet aan al die mensen die verrekken,
hoeveel vrouwen, hoeveel kinderen zijn vermoord.
Droom maar dat u aan het langste eind zal trekken,
en geloof van al die tegenstand geen woord.
Bajonetten met bloedige gevesten
houden ver van hier op uw bevel de wacht,
voor de glorie en de eer van het vrije westen,
meneer de president, slaap zacht.

('welterusten mijnheer de president' / boudewijn de groot)

Nu online