» home » Diverse

Knie

door Jeroen op donderdag 30 december 2004 01:57

Ik weet niet of het aan mij ligt, of aan de dijk of aan de fiets. Maar dinsdag ben ik voor de tweede keer in tien maanden met mijn fiets gevallen op de dijk tussen de Valentijnskade en de Kruislaan. Deze keer brak ik gelukkig niks en ook mijn organiser heeft de val deze keer overleefd. Maar ik ga wel het nieuwe jaar in met mijn poot omhoog. Mijn knie heeft mijn val gebroken.

Dinsdag fietste ik in de ijskoude striemende sneeuw naar mijn werk. Ogen op een kier en oren gevoelloos. Amsterdam was bedekt met een dun laagje sneeuw. Aan het einde van de dijk gaat het fietspad steil naar beneden. Ik hoor mezelf nog denken: “Niet te hard fietsen hier”. Maar ik remde waarschijnlijk net even te hard, slipte en ging vol op mijn bek.

Voor me gleed mijn fiets door de sneeuw en ik voelde een pijnscheut in mijn rechter knie en elleboog. Snel weer opgekrabbeld, drie keer gevloekt tegen de pijn en mijn fiets opgepakt. De eerste tien seconden zijn het ergste. Alles doet pijn. Van boven komt een man aanlopen die vraag of alles ok is en of ik niets gebroken heb. “Wat een smak!”. Ik deed een routinematige check van alle lichaamsdelen en concludeerde dat alles er nog aan zat en functioneerde binnen de opgegeven parameters. De laatste keer dat ik op de dijk ten gronde ging stopte er ook een fietser. Met mijn handen vol bloedende schaafwonden gebaarde ik hem dat alles ok was, waarop hij doorreed. Ik pakte mijn fiets op om ook verder te rijden en merkte dat het stuur vreemd aanvoelde. Ik keek naar mijn rechter hand en zag dat mijn pink recht omhoog stak. Daarna voelde ik het ook.

Mijn kleding was niet beschadigd (toch nog ergens goed voor die sneeuw) dus ik heb er verder niet zo veel aandacht aan besteed. Ik ben naar mijn werk gestrompeld en ben achter mijn bureau gaan zitten. Na een half uur begon mijn rechter knie wat stijf te worden. Toen ik mijn broek oprolde zag ik op mijn knie een zachte bult van ongeveer een kippenei groot. Dat was even schrikken. Misschien toch maar even naar de eerste hulp?

Als je tijdens kantooruren naar de eerste hulp van het OLV moet, wordt je meteen geholpen. Toen ik mijn pink gebroken had, en dat was buiten kantooruren, moest ik eerst een enquête-formulier invullen. Wie bent u? En wat komt u doen? Bent u verzekerd? Hoe? Wat is uw nummer?. En dat is best lastig met een stijve pink die de verkeerde kant op wijst. Nu ik iets heb aan mijn been, vond men het niet nodig me te laten schrijven. Het intake-gesprek kon mondeling. Een over-geïnteresseerde broeder stelde de vragen: “Ben je hier al eens eerder geweest? Pink? Oh, vertel eens. Grappig. Gebruik je andere medicijnen? Botox? Oh echt? Dat ken ik niet. Hoe werkt dat? Goh interessant. Maaruh...”. Ik voelde mijn knie kloppen. Ik rolde ondertussen mijn broekspijp op om aan te geven dat ik hier niet voor de koffie zat. “Nee, wacht nog maar even. We moeten eerst een dokter zoeken. Wacht maar even in de wachtkamer”.

Het duurde niet al te lang voordat de arts kwam. “Zo, dat is een behoorlijke zwelling!”. Hij deed met mij wat rek en strek oefeningen en wilde ook wel even mijn andere knie ter vergelijking zien. “Hmmm... ik wil voor de zekerheid wat foto's maken. Misschien is er een breuk of ander letsel”. Uit ervaring weet ik dat het woord foto's de behandeltijd met zo'n vier uur verlengd. De arts ging even op zoek naar zijn supervisor voor een second opinion. Binnen vijf minuten was hij terug: “Er is zojuist een trauma binnengebracht en die gaat voor, dus dat gaat zeker een half uur langer duren”. “Kan die trauma patiënt niet even wachten tot ik klaar ben?”, probeerde ik nog. Gelukkig was ik op alles voorbereid; voor ik naar het ziekenhuis vertrok had ik mijn boek meegenomen. Het boek was nog niet open of twee mannen stapte de kamer binnen. “Het was maar een grapje!”, riep ik verbaasd.

De twee mannen brabbelde wat in het Latijn tegen elkaar. Niets ernstigs. Een inwendige bloeding had de zwelling veroorzaakt. Drie dagen in een drukverband en dan twee tot drie maanden wachten tot de zwelling weg is. “Pas op voor infecties. Bacteriën zijn gek op stilstaand bloed en als er bacteriën in komen nou die vermenigvuldigen zich dan razendsnel en dan... nou dan zijn we heel wat verder van huis”. Dit wil ik allemaal niet horen. “Er komt zo een verpleegster je knie in het verband zetten. Problemen? Bel je huisarts”.

En even later kwam de verpleegster. De mooiste verpleegster van de afdeling. Misschien wel van het ziekenhuis. Niet fotomodel-mooi. Maar echt mooi. Om mijn knie te verbinden, terwijl ik daar zat in mijn onderbroek. Dit moet de reden zijn waarom moeders hun kinderen dwingen iedere dag schoon ondergoed aan te trekken.

Nu online