Limburg in Gelderland

door Jeroen op zaterdag 1 februari 2003 16:24

Het is zaterdagavond. Vandaag viert Esther haar verjaardag. En dus ben ik opweg naar Nijmegen. Buiten is het koud en winderig. Binnen druk en benauwd. De regen slaat tegen de ramen van de trein. Het regent en ik ben moe. Moe van het gedoe van de week. Ik staar wat voor me uit. Het vervelende van huiskamerverjaardagen is dat ik er vrijwel nooit iemand ken. Buiten de jarige dan.

Ik sta in de gang, kus de jarige en overhandig een fles Satan. “Toen ik 'm zag staan moest ik meteen aan jou denken”, merk ik enigszins geforceerd leuk op. Terwijl ik dit zeg, scannen mijn ogen de achtergelegen woonkamer. Het is druk. Ik vlucht het toilet op om me op te frissen. Kijkend in de spiegel vraag ik me af hoe ik een woonkamer vol vreemden ga overleven.

Voor ik het weet zit ik op een krukje met een stuk cake en een flesje bier in de hand. Om me heen hoor ik een geroezemoes van gesprekken en achtergrondmuziek. Het is negen uur en de stemming zit er goed in. Iedereen lijkt elkaar te kennen. Maar ik kan me niet focussen. Ik ben niet zo goed in 'non talk' en in contacten leggen. Ik heb altijd een paar slokken drank nodig om los te komen.

De achtergrondmuziek valt weg. De cd is afgelopen. Of erger: de artiest in kwestie heeft doelbewust 27 minuten van stilte ingelast om een 'hidden track' te creëren. “Zoek eens een leuke cd uit...”, hoor ik een mooie, in het zwart geklede meid vanaf de andere kant van de kamer naar mij roepen. Met die vraag heeft ze me nogal te pakken. De vraag lijkt eenvoudig, maar muziekkeuze is een delicate kwestie. Zolang niemand op je let maakt het niet uit wat je zegt, als mensen naar je luisteren moet je op je woorden letten. Je moet de publiekssmaak inschatten, hier een gemiddelde uit destilleren zonder de oppervlakkigheid van Sky Radio te bereiken. Maar je wil boven alles ook iets persoonlijks in je keuze vastleggen. Een verkeerde keuze geeft je onherroepelijk een stempel voor de rest van de avond.

Ik maak de balans op: een jong gezin, een baby, twee studentes, een groepje jonge mannen, een alternatief gekleed stel... Mijn ogen scannen de rijen cd's. Seconden lijken minuten. Hoewel ik redelijk ontwikkeld ben op gebied van muziek ken ik de meeste niet. Skik? Te vrolijk. Rowwen Heze? Niet in Nijmegen. Tom Waits? Klinkt intellectueel en weloverwogen, maar de muziek zelf ken ik niet. Rammstein? Niet echt verjaardagfeestsmuziek. Ik ga voor redelijk veilig, rechts van het midden, 'Ten' van Pearl Jam.

De massieve eiken eettafel doet dienst als kadotafel en is tevens voorzien van de meest uiteenlopende etenswaren. En belangrijker nog, hier staat de alcohol. “Hoe smaakt deze?”, hoor ik in een Limburgs accent vragen. Hij heeft mijn verjaardagskado in zijn hand. Het is altijd wennen om ver van huis Limburgs te horen. Maar het is ook een gevoel van herkenning. Ik ben er van overtuigd dat de Limburger een doorsnee is van de Nederlandse bevolking, toch geef ik ze de voordeel van de twijfel. We raken aan de praat. Hij en zijn vriendin zijn ook bierliefhebbers.

Ze staat achter in de kamer en kijkt op als ik de naam van mijn geboortestad laat vallen. Floor blijkt bij me in de straat gewoond te hebben, zo'n 20 jaar geleden. Na haar lang aankijken meen ik iets van herkenning te zien. In gedachte zie ik het huis waar ze gewoond moet hebben. Een donkerbruine, slanke, grote hond. De geur van de kastanjebloessem en het zoemen van de bijen op een zonnige lentedag op de Keyserbosch. De route naar school die ik als kind vier keer per dag liep. We praten over school en over uitgaan. Hoe het vroeger altijd gezelliger was. Uitgaan in Weert is nu het tevergeefs najagen van dromen uit een ver verleden. 't Ingelke wordt nooit meer wat het ooit in mijn geheugen was.

Inmiddels is het bij ons in de keuken drukker dan in de kamer. De sfeer zit er goed in en ik voel me thuis. Die avond ontmoet ik Rianne, ook uit mijn geboortestad. Sinds lange tijd niet meer zo'n gezellige avond gehad. Sinds lange tijd niet meer zoveel onbekende bekenden gezien. Uitgewaaide Limburgers.

De volgende dag gaan Rianne en ik samen richting Utrecht. Bij aankomst op station Nijmegen heeft de trein 30 minuten vertraging en moeten we ook nog het laatste stuk naar Utrecht met de bus. Maar dat hindert vandaag niet. We drinken op het station lauwe automaatkoffie uit papieren bekertjes en praten over van alles en nog veel meer. Vandaag is het zondag en ik heb eindelijk weer eens alle tijd.