Foto van een mooie dag

Foto van een mooie dag

door Jeroen op zaterdag 1 februari 2003 14:38

Zaterdag 1 februari, half elf. Ik word wakker van de zon die door de gordijnen naar binnen schijnt. En de sneeuwvlokjes die neerkomen op mijn neus. De stuifsneeuw weet zich een weg te banen door het luchtrooster van mijn slaapkamer. Mijn bed is warm, mijn slaapkamer ijskoud. Dit wordt een mooie dag. Vrijheid is wakker worden door de zon, niet door de wekker.

Ik wankel naar beneden. Zet de verwarming op 19. Expresso komt uit het apparaat en cappuccino uit de radio. Dit weekend is eindelijk een weekend zonder verplichtingen. Mijn agenda is schoon. Geen ge-ren van hot naar her en weer terug, maar lekker niks doen.

Eigenlijk wil ik niet naar buiten. Niet om de kou, maar om de sneeuw. Als kind vond ik sneeuw al iets magisch. Je ging naar bed en de volgende ochtend, zonder dat je er die nacht iets van had gemerkt, was alles bedekt met een dikke laag vredig wit. Naar buiten, zo snel mogelijk! Maar nooit in de achtertuin. Daar moest de sneeuw ongerept blijven. Ongestoord, zonder voetstappen. Enkel vogelsporen kon ik billijken. Een hekel had ik er aan als mijn vader om zeven uur, voordat hij naar zijn werk ging, al met zout en sneeuwschep in de weer was. Sneeuwen zoals vroeger doet het nooit meer. Ik vraag me af of het in Washington wel eens sneeuwt.

Als ik later kinderen heb zal ik ze midden in de nacht wakker maken. "Jongens, het sneeuwt! Kleren aan en naar buiten, sneeuwpop maken!". De jongste van 6 zal kreunend wakker worden: "Papaaa... ik wil slapen. Ik ben moe.?". Mietje! Slapen kun je nog je hele leven.? Mijn dochter, vroeg wijs, zucht dat ze morgen naar school moet. Dat zijn de nadelen van een terdege opvoeding.

Het gevoel van vroeger bekruipt me weer. Ik wil niet naar buiten, want het trottoir voor mijn huis is nog geheel onaangetast wit. Maar een blik in mijn koelkast doet mij uiteindelijk anders beslissen. Met pijn in mijn hart fiets ik naar de supermarkt. Harde wind en kleine vlokjes sneeuw striemen mijn gezicht. Mijn oren zijn ijskoud. Mijn ogen dicht. Mijn vingers kan ik niet meer voelen. Waar en wanneer ik ook fietst in de polder, ik hebt altijd wind tegen. Maar vandaag doet het me niks. "Hoe sterk is de eenzame fietser die kromgebogen over zijn stuur tegen de wind zichzelf een weg baant".

In het winkelcentrum is iedereen druk. Hoewel ik laat ben opgestaan vanochtend, heb ik alle tijd van de wereld. Mensen schieten heen en weer. Opgejaagd. Ik niet. Ik heb tijd om naar ze te kijken. Te genieten van de mooie dingen om me heen. Normaal is mijn agenda in het weekend drukker dan door de week. Maar om een of andere reden vandaag niet. "Hij staat in de sneeuw aan de poort van de stad. En prikt de dagen van december op z'n hoed.".

Mijn boodschappen bestaan vandaag alleen uit het hoogst noodzakelijke. Eten voor dit weekend. En een fles Kaneel likeur (Rutte & Zn.). Daar moet ik het weekend mee zien te redden. En dan weer op de fiets terug. Wind tegen. Lekker.

Ik hoop dat er vandaag niemand belt. Niemand mailt. Lekker alleen thuis. Radio en verwarming aan. En lekker genieten voor het raam.