Hoera het is vakantie

door Jeroen op dinsdag 28 september 2004 08:00

Het is me een waar raadsel dat mensen op vakantie gaan om eens lekker uit te rusten. Vakantie is stress, hard werken en na twee weken alles behalve uitgerust thuiskomen. Daarom heb ik vakanties een aantal jaar geleden afgezworen. Maar aangezien mijn vriendin dolgraag op vakantie wil en wel met mij, stond ik twee weken geleden mijn koffer te pakken. Je houdt van elkaar of je houdt niet van elkaar.

Als je iemand vertelt dat je op vakantie gaat naar Portugal, wordt dat in negen van de tien keer beantwoord met Algarve?. Mijn vriendin en ik hebben er een hekel aan andere Nederlanders tijdens onze vakantie. We hebben bij het boeken dan ook een aantal voorzorgsmaatregelen genomen. Zo zijn we pas de laatste week van september vertrokken, zeker wetende dat ook de allerlaatste voetbalsupporter weer vertrokken is. Ook hebben we gekozen voor het wat minder populaire noorden van Portugal. Reisbureau's klaagden al weken steen en been dat boekingen achterbleven en dat het wel eens een heel er slecht seizoen zou kunnen worden met buitengewoon lage prijzen voor de consument. De bekende cliché's werden weer van stal gehaald: het weer, economische recessie en 11 september. Het lijken wel boeren. Die hebben ook altijd wat te klagen. Handenwrijvend en met een zelfverzekerheid van stier Herman voor een kudde loopse koeien belde mijn vriendin het reisbureau. Met pijn en moeite konden we de laatste week van september boeken. De rest zat helemaal vol.

Mijn vriendin is een hele week bezig met zorgvuldige inpakvoorbereidingen. Ik laat het meestal op het laatste moment aankomen. Zo stond ik zondagavond met een glas wijn in de hand, voorovergebogen in mijn kledingkast, opzoek naar mijn zwembroek. Snel wat t-shirts en korte broeken in mijn koffer geflikkerd. Een badhanddoek en natuurlijk een stapel boeken. Over en sluiten maar. Ik had net mijn koffer met pijn en moeite dichtgesnoerd toen ik me bedacht dat ondergoed en sokken misschien ook wel een mooie aanvulling waren. Met mijn overvolle koffer stapte ik 's nachts op de weegschaal: 113 kg. Beiden hadden we overgewicht.

Het laatste uur voor vertrek is altijd bijzonder. Hoe stellig je je ook voorneemt niet zenuwachtig te worden en hoeveel kwartier je ook voor vertrek startklaar bent: je bent het toch. Je controleert drie maal of alle ramen gesloten zijn en gaat je zorgen maken over allerlei dingen waar je je in je hele leven nog nooit zorgen over hebt gemaakt. Twee uur voor vertrek heb ik de boiler uitgezet omdat ik het onnodig vind dat deze gedurende mijn vakantie continu water op 46 graden staat te houden. Is het gas afgesloten? De waterkraan dicht? Eigenlijk is twee weken vakantie niet veel meer dan twee weken werken: je bent de hele dag van huis. Voordat ik naar mijn werk ga, heb ik me nog afgevraagd of het gas en het water afgesloten waren.

Mijn laatste vliegvakantie was in 2001, een paar weken na de aanslagen in Amerika. Op Schiphol liep opvallend beveiligingspersoneel met machinegeweren rond. Er werd extra gecontroleerd op gevaarlijke voorwerpen, wat overigens niet meer inhield dan de vraag: "Heeft u scherpe voorwerpen zoals een nagelschaartje in uw handbagage?" door de juffrouw aan de incheckbalie. "Ja" betekende je hele troep uitpakken opzoek naar dat ene nagelschaartje. "Nee”" betekende doorlopen. Nummer twee in de rij bedacht zich dan ook wel twee keer voor toe te geven dat ze een hele pedicure-set in haar tas had zitten. Inmiddels is het gevoel van veiligheid waarschijnlijk weer teruggekeerd. De enige die even naar mijn paspoort wilde kijken was de mevrouw aan de incheckbalie en verder heb ik weinig gemerkt van enige beveiliging. De metaaldetector was zodanig afgesteld dat ik ondanks mijn metalen riem, ongehinderd kon doorlopen.

See, Buy, Fly! Omdat See en Buy net zo belangrijk zijn als Fly, moet je twee uur voor vertrek aanwezig zijn op Schiphol. Al slenterend loop je naar de gate, stopt onderweg om wat te eten, loopt verder en stopt om de tijd te doden in een barretje. En daarna nog een barretje. Wat moet je ook anders twee uur lang? Ik ben blij dat ik niet twee uur vooraf op het NS-station aanwezig moet zijn. Ik zou geen dag nuchter op mijn werk komen.

Uiteindelijk mag je het vliegtuig in. Een buitenlandse crew heet je in gebrekkig Engels welkom en legt de veiligheidsinstructies uit. Alleen dat al is een reden te hopen dat we niet neerstorten. Tijdens de maaltijd bestaande uit een klef broodje en een klef plakje cake en een ondrinkbaar bekertje koffie dringt het tot je door: ik ben op vakantie.