Mijn maatje

Mijn maatje

door Jeroen op dinsdag 24 december 2002 14:35

Heel mijn leven heb ik tot de minderheid gehoord. Een select groepje Nederlanders dat dagelijks het ultieme geluk mocht ervaren. Tot gistermiddag. Toen ben ik, geheel onverwacht uit de groep gezet. Zonder pardon. Zonder waarschuwing. Gisteren is het ook mij overkomen.

Nietsvermoedend loop ik maandag naar het fietsenrek bij het station. Hier heb ik zaterdag mijn ijzeren ros geparkeerd. Mijn ogen scannen zoals altijd automatisch de zes rekken. Opzoek naar de fiets met de drie horizontale scheuren in het zadel en het geknikte voorlicht. Ik kan nooit onthouden waar ik mijn fiets heb neergezet. Een angstig gevoel bekruipt me. Het zal toch niet waar zijn. Met mijn ogen ga ik de fietsenrekken nogmaals langs. Maar nu langzamer. Ik kijk iedere fiets strak aan. En nog eens. Maar geen spoor van mijn fiets. Hoe vaak ik ook kijk, hij staat er niet meer.

De sleutel heb ik in mijn rechter hand. Krampachtig probeer ik me te herinneren wat ik de afgelopen dagen gedaan heb. Donderdag voor het laatst met de fiets naar mijn werk gegaan. Vrijdag heb ik de kat van mijn ex opgehaald en ben per bus naar huis gegaan. Vrijdag boodschappen gedaan. Per fiets. Dus toen was deze nog in mijn bezit. Zaterdag naar de kerstmarkt gegaan en gewerkt in Weesp. 's Nachts met de bus naar huis...

Heb ik hem op een andere plek neergezet? Het zal niet de eerste keer zijn dat ik per fiets naar de buurtsuper ga en lopend terug kom. Of staat ie gewoon in mijn schuur en heb ik 'm in een dronken bui afgesloten? Ik ga naar huis, per bus, open de schuurdeur ik zie wat ik verwachtte: een lege plek bij de muur. Net groot genoeg voor een fiets. Bij een auto zie je tenminste nog een olievlek op de grond. Bij een fiets alleen leegte. En een eenzame fietsepomp. Nog nooit eerder is er een fiets van mij gestolen.

Ruim tien jaar is mijn donkergroene herenfiets me van dienst geweest. We hebben gereden in Weert, in Almere en in alle plaatsen er tussenin. Ik weet nog goed dat ik mijn fiets voor het eerst een nacht buiten zette. En hoe groot de opluchting was toen de volgende dag mijn maatje nog op me stond te wachten. Een beetje dauwnat, maar verder ok. Iedere dag als ik van mijn werk terugkwam praatte ik in gedachte met hem. Blij dat ie er nog stond. Maar dat is niet meer. Binnenkort moet ik opzoek naar een nieuwe, waarschijnlijk een tweedehands.

Ik hoop dat de nieuwe eigenaar voorzichtig met mijn fiets is. Er moet echt een nieuw zadel op. En hij trapt af en toe door, dus de achteras moet vervangen worden. En hij moet nodig een roestbehandeling ondergaan. Licht opschuren en dan opnieuw beschilderen. De ketting moet voorzien worden van verse olie. Dat heb je toch wel over voor mijn fiets?

Online aangifte