Omdat je wel eens iets anders op je bord wil, bestelde ik onlangs een lapje krokodillenvlees in een Amsterdams steakhouse. Het kleine stukje vlees was taai en smaakte niet veel anders dan kip. Alleen de prijs was vele malen hoger. Wie eens een echt stukje exotisch vlees wil eten moet niet naar een duur restaurant gaan. Maar naar de supermarkt op de hoek.
Nederlands populairste vleesgerecht, de gehaktbal komt uit het verre buitenland. Om precies te zijn uit Botswana, Afrika. Van ieder biefstukje kun je op de verpakking lezen waar het van geboorte tot supermarkt is geweest. Alleen bij gehakt is deze vermelding wettelijk niet verplicht. En dat is jammer, want het is niets om je voor te schamen. De Botswanese Bultrugkoe levert kwalitatief zeer goed vlees. De scharrelkoe loop van zijn eerste tot zijn laatste stap te grazen in de vrije natuur, zonder dat ze volgespoten wordt met kunstmatige voedingssupplementen. Hierdoor levert de koe een uitstekende kwaliteit vetarm vlees, tegen een relatief lage prijs. Het vlees blijkt uitstekend geschikt voor bijvoorbeeld Filet American omdat het lekker lang rood blijft.
Maar marketingtechnisch is het niet interessant: de consument houdt immers niet van Afrika. Bij Afrika denken we aan saaie, dorre vlaktes, ondervoedde kindertjes en AIDS. En dat smeert nu net een stuk minder prettig. Liever denken we aan welvaart als we eten. Daarom heet Filet Americain geen Filet Africain.
De consument houdt ook niet van mager vlees. Zodra het vlees Nederland binnenkomt doen we er meteen vet bij, dat hebben we hier genoeg, en vermalen het geheel tot vers gehakt. Kijk, daar houdt de consument wel van. Van vers. Dus dat zetten we er dan wel weer in grote letters op.
Nou ja, vers... Het woord vers is afgeleid van het Engelse fresh, wat niet meer betekend als koel: onbevroren. Het vlees dat in ons vers gehakt wordt verwerkt, heeft één tot twee jaar in een Engels vrieshuis op een bestemming liggen wachten. Maar de consument heeft waar hij om vraagt, de producent beschikt over goedkoop vlees en de koe staat zijn leven te grazen. En daar gaat het toch om?
Maar marketingtechnisch is het niet interessant: de consument houdt immers niet van Afrika. Bij Afrika denken we aan saaie, dorre vlaktes, ondervoedde kindertjes en AIDS. En dat smeert nu net een stuk minder prettig. Liever denken we aan welvaart als we eten. Daarom heet Filet Americain geen Filet Africain.
