» home » Openbaar vervoer

Quo vadis

door Jeroen op woensdag 11 december 2002 18:02

Amsterdam CS. Ik ren van spoor 10 naar 14. In theorie kan ik de laatste stoptrein richting Lelystad nog halen. En wat schetst mijn verbazing? De perrontrap oprennend zie ik in de verte de trein nog staan. Twee mannen in NS-rood roken rustig een sigaretje. Ik trek nog even een sprintje. De trein kan nu ieder moment vertrekken.

De trein staat vertrekklaar. De automatische infomatieborden boven het perron geven Lelystad aan, de treinverlichting brandt, binnen zitten mensen en de motor maakt een zwaar zoemend geluid. En toch bekruipt me het gevoel dat er iets niet klopt.

Het is nu 5 minuten gelden dat de laatste trein richting Lelystad had moeten vertrekken. Ik spreek een van de mannen aan en vraag wanneer de trein gaat vertrekken. Ze weten het niet. Ze zijn niet van de NS. De cabinedeur staat open, maar in geen velden of wegen is een conducteur c.q. machinist te bekennen. De omroeper zwijgt in alle talen. Dit is eng.

15 minuten geleden zou de trein vertrokken moeten zijn. Met acht mensen besluiten we naar de stationshal te gaan voor informatie. De perrons zijn uitgestorven. In de stationshal aangekomen treffen we een NS-serviceverlener aan. Deze is zichtbaar geprikkeld. We moeten vooral niet denken dat het altijd de schuld van de NS is, want meestal zijn de reizigers zelf de oorzaak van de ellende.

Na een aantal minuten fluisteren in zijn portofoon weet hij ons met veel ambtelijk, ontwijkend taalgebruik te vertellen dat, zover hij het kan beoordelen, de trein vandaag wel vertrokken is, maar van spoor 13. Wegens werkzaamheden vertrekt deze trein al twee weken van een ander spoor.

Dat het blauwe bord in de vertrekhal spoor 14 aangeeft en dat ook het bord op het perron de trein aanduidt, doet niet ter zaken. Ook het feit dat er zowel in de trein als op het perron niets is omgeroepen maakt geen indruk. Het is allemaal computergestuurd en dus moeilijk aan te passen. Einde discussie. En als we klachten hebben, moeten we ons maar richten tot “mijn baas die op kantoor met haar kut voor haar pc zit en nooit op de werkvloer komt”. De man blijkt geen naam te hebben.

Er zit niets anders op dan een taxi te nemen. We zijn met 8 mensen. Dat gaat net in een busje. Het is inmiddels na ene. Het rijk is van de taxichauffeurs. Op het station zijn alleen nog maar radeloze mensen te vinden, en dat is goed verdienen. Een chauffeur wil ons voor € 70,- wel meenemen naar Hilversum, via Naarden. Via Weesp is € 10,- extra.

Met hangende pootjes bel ik om half twee mijn ex op. Of ik een nachtje kan doorbrengen in Weesp. Financieel gezien is Almere niet haalbaar.

Het busje baant zich een weg door de dikke mist richting Gooi. Een busje met acht verschillende mensen die elkaar nog nooit eerder hebben gezien. Door het noodlot samengebracht. Ik kijk naar buiten en dwaal in gedachte af. Morgen speel ik zwarte piet, maar nu voel ik me al knap lullig.

Nu online