Met enige ontsteltenis heb ik deze week het nieuws gevolgd. Het begon allemaal maandag: Manic Monday zoals The Bangels dat ooit noemde. Bij een aanslag met een granaat in As-Samawah in Zuid-Irak is een Nederlandse militair om het leven gekomen. Een andere militair zou gewond zijn geraakt. Het gaat om een 36-jarige sergeant uit Franeker. Een twintigjarige soldaat raakte ernstig gewond. Er bevinden zich momenteel ongeveer 1260 Nederlandse militairen in de Iraakse provincie al-Muthanna, waarvan As-Samawah de hoofdstad is.
Alle kamerleden reageerden geschokt. Het land is in rep en roer. Er is een Nederlandse militair gedood! Nieuwsbulletins melden ieder uur dat er verder nog niet veel informatie bekend is. Ondertussen geeft premier Balkenende vanaf zijn vakantieadres een eerste schriftelijke reactie. Balkenende, minister Bot (buitenlandse zaken) en Kamp (defensie) breken hun vakantie af en komen terug naar Nederland. Ook koningin Beatrix betuigt haar medeleven. Het is crisis in Nederland. Er is een oorlogsslachtoffer gevallen. Moeten we de manschappen terugtrekken uit Irak? Dat is de vraag die het kabinet bezighoudt.
Sorry, maar ik begrijp het niet. Ik heb nooit een oorlog bewust meegemaakt. Ik heb het moeten doen met de verhalen over de Tweede Wereldoorlog op school. Wat ik er van begrepen heb is dat er tijden een oorlog doden vallen. Veel doden. In de Tweede Wereldoorlog vielen naar schatting 55 miljoen doden, waarvan 250.000 Nederlanders.
Ik begrijp alle ophef niet. Het is niet verwonderlijk dat er in Irak een Nederlander de dood vindt. Het is verwonderlijk dat het niet eerder gebeurd is. Het is verwonderlijk dat er niet meer Nederlanders de dood hebben gevonden. Laat ze een voorbeeld nemen aan de Amerikanen, die sneuvelen bij bosjes. Als je tekent voor het leger weet je dat je een verhooge kans maakt op een vroegtijdige dood, net zoals rokers en drugdealers in Amsterdam. Het is een bedrijfsrisico. Daar wordt je voor betaald. Dan moet je niet achteraf gaan zeuren "Ik wiste het niet".
Waarom is Nederland in paniek? Denken de ministers "Oh shit een dode, daar hadden we geen rekening mee gehouden"?. We zijn verwend! We zijn geen man-tot-man oorlog meer gewend. Met een bajonet in een greppel. We zijn niet meer gewend dat het om mensen gaat. We denken dat we met onze precisiebombardementen en technische snufjes superieur zijn aan de vijand. Dat we de een oorlog van afstand kunnen sturen, zoals wij dat willen. Oorlog is blijkbaar te billijken zolang er maar geen doden vallen.
Wouter Bos noemt de aanslg in Irak "een schokkende illustratie van de verslechterde veiligheidssituatie in heel Irak". Bos wil de missie niet verlengen. Ik ben nooit voor de oorlog in Irak geweest. Maar als je aan iets begint, moet je het afmaken. En je niet bij de eerste de beste tegenslag terugtrekken. Dat is mijn mening. Maar toch is er iets te zeggen voor het standpunt van de PvdA. Als bij de minst of geringste tegenslag tijdens de Tweede Wereldoorlog de Duitsers, Nederlanders, Engelsen, Amerikanen en Japanners zich hadden teruggetrokken, was de wereld veel ellende bespaart gebleven. Maar helaas is de realiteit anders. Er zijn teveel mensen die denken als ik. Dat je iets waar je aan begint perse moet afmaken.
Waar ik me echt aan erger is dat ik woensdag in de Metro op de voorpagina een foto aantref met daarop Luitenant-Kolonel Peter Wilming die met zijn adjudant de woning van de omgekomen Nederlandse militair verlaten. Ze hebben gesproken met de nabestaanden. Over het verlies. Over de pijn. Terwijl buiten de nieuwsgierige pers zich verzameld. Ik kijk erna met plaatsvervangende schaamte. Het is gênant. Laat die mensen alsjeblieft met rust. Oorlog is slecht. Kut pers.
