» home » encyclopedie » Milgram, Stanley

Encyclopedie

Milgram, Stanley

Stanley Milgram (15 Augustus 1933 – 20 December 1984) was psycholoog aan de Yale University, Harvard University en de City University van New York. Millgram is onder andere bekend van zijn small-world experiment (de bron van het six degrees of separation concept).

Maar het meest bekende experiment van Stanley Milgram wordt beschreven in zijn artikel getiteld Behavioral study of obedience (Gedragstudie van gehoorzaamheid) dat in 1963 werd gepubliceerd. Het was bedoeld om de bereidheid van een deelnemer om gehoor te geven aan opgedragen taken van een gezaghebbende die strijdig zijn met het persoonlijke geweten van de deelnemer te meten.

De methode van het originele experiment van Milgram was als volgt. De deelnemers werden geworven met de mededeling dat het om een "geheugenstudie" zou gaan. De deelnemers waren mannen tussen de 20 en 50 jaar met diverse achtergronden.

Aan de deelnemer en een proefpersoon (een acteur die deelnemer beweert te zijn) wordt door degene die het experiment uitvoert verteld dat zij aan een experiment zullen deelnemen om de gevolgen van straf bij het leren van gedrag te testen. Bij wijze van loting wordt aan zowel de deelnemer als de acteur een papiertje overhandigd. De deelnemer wordt ervan overtuigd dat op een van de papiertjes "leerling" staat en op de andere "leraar". De acteur claimt het papiertje met "leerling" te hebben gekregen, zodat de deelnemer gelooft dat de rollen willekeurig zijn gekozen. In werkelijkheid staat op beide papiertjes "leraar".

De opzet van het experiment is dat de leraar de leerling onderwijst door fouten af te straffen met een elektrische schok. De deelnemer die als leraar wordt aangemerkt krijgt aan het begin als voorbeeld een 45-volt elektrische schok met een elektro-schokgenerator om te voelen wat de leerling voelt als deze straf krijgt. Hij wordt vervolgens een lijst van woordparen gegeven die hij moet gebruiken om de leerling te onderwijzen. De leraar leest een lijst van woordparen voor aan de leerling. Na het lezen van de woordparen leest de leraar de eerste helft van de woordparen nog eens en zal 4 mogelijke antwoorden geven aan de leerling. De leerling zegt dan welk tweede woord hij denkt dat goed is door een knop (1-4) in te drukken. Als zijn antwoord onjuist is, krijgt de leerling een schok, die verhoogd wordt bij elk onjuist antwoord. Als de leerling een correct antwoord geeft, wordt het volgende woordpaar gelezen. Als het experiment begint, worden leraar en leerling gescheiden zodat ze elkaar niet kunnen zien.

De leraar gelooft dat hij echte schokken aan de leerling geeft. In werkelijkheid zijn er geen schokken in het spel. Zodra de leerling en leraar worden gescheiden, zet de leerling (de acteur) een bandrecorder op die vooraf opgenomen opnames afspeelt. Vanaf 135 volt laat men geschreeuw van pijn horen. Naast de opnames, bonst de acteur op de muur die hem van de leraar scheidt. Als het voltage is opgelopen tot 300, bonst de acteur opnieuw op de muur. Na het bonzen op de muur en het klagen over zijn hart, geeft de leerling geen verdere reactie meer op de vragen van de leraar en geen verdere klachten.

Het is op dit punt dat veel mensen proberen het experiment te beëindigen en zich zorgen maken over het proefpersoon. Veel deelnemers houden bij 135 volt op en beginnen het doel van het experiment na te vragen. Sommigen gaan verder nadat zij ervan zijn verzekerd door de projectleider dat zij niet verantwoordelijk zullen worden gehouden voor eventuele gevolgen. Sommige deelnemers beginnen zelfs te lachen zodra zij de schreeuwen van pijn horen van de leerling. Dit gelach is niet sadistisch, maar zenuwachtig gelach dat velen gebruiken om de kalmte te bewaren ondanks de angst en spanning die zij voelen. Hoewel er enkele deelnemers tot schokken van 450 volt doorgingen, hield iedereen op een punt op en begon te twijfelen aan het experiment. Anderen zeiden zelfs dat zij het geld zouden teruggeven dat hen in het vooruitzicht was gesteld.

Bij de eerste reeks experimenten gaf 65% van deelnemers de maximumschok van 450 volt, hoewel velen zich er zeer ongemakkelijk bij voelden. Geen deelnemer hield op vóór het 300 voltniveau.

Varianten van het experiment werden later uitgevoerd door Milgram zelf en andere psychologen in de wereld met gelijkwaardige resultaten. Naast het bevestigen van de originele resultaten hebben de variaties variabelen in de experimentele opstelling getest. Zo zijn deelnemers over het algemeen gehoorzamer als degene die ze opdrachten geeft daadwerkelijk aanwezig is dan wanneer de instructies via de telefoon worden gegeven.

Een vergelijkbaar thema wordt behandeld in de film Das Experiment.

bron: Wikipedia.

Nu online