Wat ben ik toch een slechte vader

Het begint steeds harder te regenen en te waaien. Ik ben met mijn zoon onderweg naar de fysiotherapeut. In de striemende kou duw ik de kinderwagen vooruit. Aangekomen in het bushokje breekt het noodweer echt los. Door de kieren waait de ijzige regen. Ik probeer nogmaals de paraplu te ontvouwen. Op mijn hurken naast de kinderwagen bescherm ik hem zo goed mogelijk tegen de regen. “Wat ben ik toch een slechte vader”, denk ik. Geen plastic meegenomen voor over de kinderwagen. Geen reservekleren. Ik vergeef het mezelf nooit als hij een flinke griep oploopt.

Als de bus weer stopt is de regenbui veranderd in een stortbui. We zijn al te laat en het ziet er niet naar uit dat het gaat stoppen met regenen. Ik besluit het op een sprint te zetten. Mijn zoon is wit met knalrode wangen en dikke druppels regen op neus en wangen. Hij lacht zich een ongeluk. Zo’n vader die in de regen door de straten scheurt. Hij heeft de tijd van zijn leven.