Uitsterven is niet erg

Aan de lopende band sterven diersoorten uit. Dat is helemaal niet erg. Continu ontstaan nieuwe diersoorten. Dat is ook niet erg. Dat is evolutie. Wat erg is dat mensen krampachtig zeehondjes in leven houden omdat ze zacht zijn en zo mooi op een zandbank voor een opkomende zon kunnen liggen.

Ongeveer een kwart van alle zoogdieren staat op het punt van uitsterven. Uitsterven wil zeggen dat een soort zich niet snel genoeg heeft kunnen aanpassen aan zijn veranderende omgeving. De rode lijst van de IUCN telt momenteel een slordige 16.000 dieren en planten. Er is echter slechts één diersoort die zich hierover zorgen maakt: de mens. Maar uitsterven is puur natuur! Sinds het ontstaan van het leven, zo’n 3 miljard jaar geleden doet het leven niet anders: veranderen.

Uit een mix van schuldgevoel en grootheidswaanzin probeert de mens van alles te behouden. Waarbij hij over het algemeen nogal willekeurig te werk gaat. Een grieperige zeehond kan op de inzet van de totale natie rekenen, maar wie steunt de uitstervende Afrikaanse Olifantenmest-kever? Maar wat ernstiger is dat het met uitsterven bedreigd dier in de meeste gevallen niet geholpen is met menselijk ingrijpen. Het is niet voor niets bijna uitgestorven: het kan niet overleven in zijn natuurlijke omgeving.

Een voorbeeld ter illustratie: de prachtige witte tijger. Het is even onhandig om als tijger wit te zijn, dan als ijsbeer zwart. Je prooi ziet je van ver aankomen, om over je vijanden maar te zwijgen. De witte tijger is een foutje van de natuur, een recessief gen. De kans dat een levensvatbare witte tijger in het wild wordt geboren bedraagt ongeveer 1:10.000. De natuur doet dus haar uiterste best om de witte tijger te laten uitsterven. Maar gelukkig is er de mens die kost wat kost de natuur zal redden. Helaas, slechts één op de vier welpen uit een kruising tussen een witte en een oranje tijger met het speciale gen, wordt wit geboren. Hiervan sterft 80% aan een aangeboren afwijking als gevolg van inteelt. Van de meeste overlevende witte tijgers zijn de aangeboren afwijkingen (falend immuun systeem, misvormde rugwervel, open verhemelte, geestelijke afwijkingen en misvormingen) zo ernstig dat ze niet lang leven. De natuur heeft de witte tijger niet bedoeld.

Alles om ons heen sterft uit. Ook de mens. Dat is niet erg. Want er komt vanzelf weer een nieuwe soort voor in de plaats.