© some rights reserved

Het internet is geven en nemen. Ik krijg veel van Internet, dus is het mijn plicht ook regelmatig wat aan de gemeenschap terug te geven. Dat is voor mij belangrijk. Misschien komt dat omdat ik internetter van het eerste uur ben. Vijftien jaar geleden was internet nog grijs-blauw clubje mensen dat met elkaar informatie wilde delen.

Dat ik graag iets wil teruggeven aan de gemeenschap, wil niet zeggen dat mensen klakkeloos mijn teksten en foto’s mogen kopiëren. Het blijft mijn intellectuele eigendom. Onlangs ontdekte ik dat een commerciële internetprovider blijkbaar mijn teksten zo goed vond, dat ze besloten diverse pagina’s letterlijk te kopiëren. Dat is gewoon asociaal jatwerk.

Er komen steeds meer mensen die anders denken dan ik. Internet is gratis en alles is van iedereen. Om me hiertegen in ieder geval juridisch goed in te dekken is een hele klus. Ik ben geen jurist en ik wil me daar ook helemaal niet mee bezighouden. Ik wil gewoon lekker foto’s maken en stukjes schrijven en dat met mensen delen.

Voor mensen die zich niet bezig willen houden met juridische zaken is Creative Commons opgericht. Deze website stelt voor jou, aan de hand van een aantal simpele vragen, een licentie samen. Op deze manier ben je vrij eenvoudig in staat je intellectuele eigendom (tekst, beeld, muziek) juridisch te beschermen op basis van je eigen voorwaarden. Via een button geef je aan dat de content van de website beschermd is. Als de bezoeker hierop klikt, krijgt hij in gewone-mensen-taal te lezen wat je voorwaarden zijn, klikt hij verder dan kan hij ook de niet-menselijke (juridische) versie bekijken. De dienst is gratis en beschikbaar in diverse talen, waaronder Nederlands.

Onlangs won Adam Curry een zaak tegen het roddelblad Weekend. Curry had een verbod van publicatie geeist van foto’s die hij zelf eerder onder Creative Commons licentie publiceerde op www.flickr.com.