Panda

“Papa Panda zien!”. Mijn zoon heeft onlangs bij een vriendinnetje Kung Fu Panda gezien en is er helemaal wild van. “Papa Panda zien?”, komt hij op me aflopen met de dvd in zijn handjes. Hij is de hele dag ontzettend lief geweest en dan moet beloond worden. Ik stop de dvd in de speler en hij kruipt ondertussen op de bank, waar hij netjes met zijn handjes op zijn knieën gaat zitten wachten.

Ogen vol verwachting starten naar het grote beeldscherm. De dvd begint te rammelen en een animatie verschijnt met een hengelend jongetje op de maan van Dreamworks. Mijn zoon gaat er nu helemaal klaar voor zitten. Dan moet ik een taal kiezen. Het serene beeld veranderd plots in een blauw scherm. Over het beeld rollen harde witte letters die vertellen wat ik allemaal niet mag met mijn eigen dvd. Over hologramzegels en dat de dvd alleen bekeken mag worden in ‘familiair verband’. Vriendjes mogen dus niet meekijken. “Papa panda?” klinkt het vanaf de bank. Ik kan de letterbrij niet doorspoelen.

Dan knalt een hard muziekje de woonkamer in. Nog meer van dezelfde waarschuwingen over het illegaal kopiëren van auteursrechtelijk beschermd materiaal maar nu van Brein. Ook hier heeft iemand bepaald dat ik die niet mag doorspoelen. “Panda?” klinkt een zielig stemmetje vanaf de bank.

Dan volgt een groen scherm met de kijkwijzer. 6+. Ook de kijkwijzer is niet over te slaan. Maar dan gaat het dan toch echt gebeuren. Opnieuw verschijnt de animatie van het Dreamworks jongetje met de vishengel op de maan. “Papa! Panda! Papa!”. Maar nee. Er komen eerst filmpjes van allerlei onbekende andere animatiefilms. “Nee papa! Ik wil panda zien!”.

Na de voorfilmpjes en de belofte van mij dat nu echt Kung Fu Panda begint, zijn we eindelijk aangekomen bij het menu. Nu moet ik alleen nog ‘Afspelen’ kiezen. En start!

Er start een vage animatie. En daarna weer het Dreamworks jongetje met de hengel. Dikke tranen rollen inmiddels over het gezichtje van mijn 3-jaar oude zoon. “Pandaaaa!”, huilt hij terwijl hij ontroostbaar de woonkamer uit rent. Eindelijk start de film. Maar mijn zoon ligt snikkend languit op de trap in de gang. Ik voel me naar en verlang naar de video. Zelf bepalen wat ik wil zien en wat ik doorspoel. Waar is het misgegaan vraag ik me af?