Michael

Waar was ik toen het gebeurde? Ik weet het nog heel goed. Het was even na half twaalf. Ik kon niet slapen en keek Teletekst. Michael Jackson was met een hartaanval opgenomen in het ziekenhuis. Ik slikte en voelde dat het niet lang meer zou duren. Toen even later Twitter niet meer bereikbaar was, wist ik dat het moment daar was.

De absolute King of Pop is dood. Ik vind het verschrikkelijk. We gaan tijden van groot verdriet tegemoet. De eerste dagen zullen radio en tv doorlopend documentaires en muziekspecials uitzenden. Iedere dag worden we doodgegooid met huilende meisjes. De Arbeidsvitaminen bestaan vanaf nu voor de helft uit Jackson. Het worden hoogtijdagen voor de advocatuur. Ruzie om de kinderen. Ruzie om de begrafenis en een jarenlang geharrewar om de erfenis. Elton John zingt nog een keer “Candle in the wind”. Het megaconcert zal geen doorgang vinden, maar zal weggevaagd worden door tal van tribute-concerten. Look-a-likes draaien overuren.

Tot overmaat van ramp zal Jermain “When the rain begins to fall” opnieuw uitbrengen. Alle platen van Michael worden ge-remasterd en opnieuw uitgebracht. En daarna nogmaals in een speciale mix. En in een speciale gelimiteerde verzamelaarsbox. En daarna alle B-kantjes. Er komt binnen een maand een officiële biografie, talloze niet-officiële biografieën en een film over het leven van Jacko. En een musical. En Joop van den Ende doet de Wizard of Oz. En of het allemaal nog niet genoeg is duikt er iedere twee maanden nieuw materiaal op, uit een doos op een stoffige zolderkamer. Voor de komende tien jaar.

Michael, ik vind het verschrikkelijk dat je dood bent. Bijna net zo erg als toen BZN uit elkaar ging en de leden soloprojecten begonnen. Je zult iedere dag weer in de media zijn. Tot we er doodmoe van worden. En dan nog steeds. Death is a career move.