Luistergenot

In 2003 kocht ik een PDA, voorzien van een 265 MB groot SD kaartje. Een grootte van ongeveer vijf cd’s. Dagelijks startte ik de mediaplayer en fietste fluitend naar mijn werk en iedere vijf dagen wiste ik het chipje om het vervolgens te voorzien van vijf nieuwe cd’s. De PDA is inmiddels ter ziele en ik heb nu een 1 GB Zen MP3 speler. Een aanlag voor het luistergenot.

Omdat voorheen het aanbod aan muziek zich beperkte tot pakweg zestig nummers, viel er niet zo veel te shuffelen. Je weet precies welke nummers je bij je draagt. Inmiddels draag ik continu een collectie van 300 muziekbestanden bij me. En ik kan niet zeggen dat mijn geluk is toegenomen. Het probleem dat zich voordoet is dat 300 nummers net te veel is om iedere vijf dagen te verversen.

Nu zap ik de hele dag. Onbewust opzoek naar iets nieuws. Iets onbekends. Deze is niet zo goed. Deze ook niet. He, alweer die? Nee, deze ken ik al. Maar er is niets nieuws. Het is immers geen radio. Met als gevolg dat tegenwoordig de meeste nummers de eerste 10 seconden niet halen. Zap.

Hoe groot je speler ook is, je hebt nooit dat ene nummer bij je dat je in je hoofd hebt. Hoe groot je schijfruimte ook is, op den duur gaat je collectie je vervelen. Meer ruimte wil zeggen dat je minder hoeft na te denken over wat je wel en niet meeneemt. Je hebt procentueel minder muziek bij je die je echt goed vindt. Ben ik even blij dat ik geen 80 GB IPod heb gekocht.