Kaartje

Hoornstraat staat er in hoofdletters op de witte enveloppe die ligt op de deurmat. Aan de moet voel ik dat het getypt is met een ouderwetse schrijfmachine; de letters staan net niet lijnrecht. Alleen een straatnaam, geen naam. Wie neemt er tegenwoordig nog de tijd een enveloppe te typen. De kerstkaart met een schildering door C. de Rooij van een kerstboom met kaarsjes, bevat aan de binnenkant slechts een klein stickertje: Ch. Elderman, Hoornstraat, Alkmaar.

Sinds ik in Alkmaar woon, zet de naast-naast-buurman iedere week na het legen van de grijze bak, deze terug op ons tuinpad. Zonder dat ik er ooit om gevraagd heb. Hij doet het trouw iedere week. We spreken elkaar vrijwel nooit. Ik weet niet hoe hij heet. Eenmaal heeft hij zich in de supermarkt verontschuldigd omdat hij op bezoek was in het ziekenhuis. Zijn dementerende vrouw was van de trap gevallen.

Vanochtend heb ik een kaartje bij hem in de bus gedaan. Om hem een gezond 2009 te wensen. Met onze voornamen onder de kaart. En tussen haakjes ons adres. Hij weet vast ook niet hoe ik heet.

Ik heb de kaart in mijn handen. Hoornstraat staat er. Drie voornamen vond hij vast te amicaal. Hoornstraat. Nu weet ik nog niet hoe hij heet. Wat is dit voor een samenleving. Ch, ik hoop u snel weer eens te spreken. Het allerbeste voor 2009.