Iets met rood

“..Iets met rood..”, schreeuwt de juffrouw boven het lawaai uit. De groep schilders hangt aan haar lippen bij gebrek aan stilte. De workshop ernaast veroorzaakt een enorm lawaai van getimmer, gezaag, geboor en geschreeuw. Alle cursisten knikken instemmend, maar hun vertwijfelde blikken spreken boekdelen. Na een minuutje of vijf liplezen waaiert de groep uit en stort zich enigszins vertwijfeld, gewapend met een bot stanley-mes op een stapel karton en verf.

Ik heb diep respect voor mensen die kunnen scheppen met enkel penseel en verf. Voor mij is een penseel hetzelfde als een trompet. Er zit zoveel potentie in, maar ik kan er werkelijk niets uithalen. Als kind was ik gefascineerd door mensen die met een grote tekenmap door het straatbeeld lopen. “Daar gaat vast een prachtig kunstwerk voorbij”, dacht ik altijd. Niet dat ik het wilde zien. Het idee was voor mij voldoende. Enkele jaren geleden heb ik ook zo’n map gekocht. Ik kan nog steeds niet tekenen, maar kan er inmiddels al des te mooier mee lopen.

Een meisje in een rood vest, met dito geverfd haar gaat met dikke bloedrode verfstrepen het maagdelijke witte papier te lijf, in een poging de creatie van haar leven te scheppen. “Hou je niet in! Wees niet bang! Gooi los die remmen!”, schreeuwt de juffrouw langs de zijlijn. Althans haar lichaamshouding doet vermoeden dat ze iets in die geest roept.

“Nee!”, roept iedere vezel in mijn lichaam. Nog meer respect dan voor de schilder, heb ik voor de schilder die zich kan beheersen. Ware kracht zit ‘m niet in dingen kunnen doen, maar in dingen kunnen làten. Een onaangeraakt doek kan letterlijk nog alles worden. Een doek met ook maar iets rood, kan nooit meer een wit doek worden.

“Ik-je”, geschreven tijdens Buitenkunst 2007 | Literaire Column olv Hester Macrander