Grand café Petit

Op het kruispunt links ligt een hoekcafé met een terras. Ik ren naar binnen op de vlucht voor de regen, op jacht naar een espresso. De buitendeur mondt uit in een klein halletje met een deur “Restaurant” naar het café. Blijkbaar kan hier ook iets te eten besteld worden.

Grand café Petit is aan de buitenkant beduidend groter dan aan de binnenkant. De binnenkant bestaat uit een smal u-vormig gangpad dat begint aan de voordeur, eindigt in de keuken en loopt om de hoekbar. Tegen de buitenwand staan tafeltjes. Op oude donkerrode fluwelen stoelen zitten oude mannetjes over hun kopje koffie gebogen of lezen een oude krant. Een enkeling begint om half twaalf aan zijn eerste pilsje. Het is al aardig druk. Aan de muren hangen allerlei oude bier-reclames. De klok boven de bar staat stil. De kletterende regen tegen de ruiten doet de espresso nog beter smaken.

Na een tijdje is de regen geminderd en vind ik het tijd om te gaan. Ik betaal de rekening en de oude ober knikt me glimlachend een ‘tot snel’ toe. Met mijn natte paraplu in de aanslag loop ik richting uitgang. Maar tot mijn verbazing zijn er slechts twee deuren: “dames” en “heren”. Verbaasd kijk ik het café in. Ik weet toch zeker dat ik aan deze kant ben binnengekomen. Ik kijk nogmaals. Alleen een dames- en een herentoilet. Ik ben toch niet gek? Dan besluit ik voorzichtig de deur van het herentoilet te open. Geheel in de lijn der verwachting en tot mijn grote teleurstelling kom ik in een ruimte met twee urinoirs en een toilet.

Ik loop terug en ga weer aan mijn zitten tafeltje. Een van de oude mannetjes kijkt me even somber aan en schud zijn hoofd. Het valt me nu pas op dat er voornamelijk oude mannen zitten. Een naar Twillight Zone-gevoel bekruipt me. Wat als er geen uitgang is? Alleen een ingang? Dat deze mensen hier al jaren zitten? Gevangen? Belachelijk natuurlijk, maar het zal je maar gebeuren.

Nadat ik enige moed verzameld heb, besluit ik het vrouwentoilet binnen te gaan. Als man is dat niet aan te raden. Zelfs niet met een baby en luiertas als alibi. Maar wanhopige tijden vragen om drastische maatregelen. Ik loop op de deur af, kijk om me heen en haal diep adem. De deur gaat stroef naar buiten open. Opeens sta ik in een halletje. Op de deur die dichtslaat staat “Restaurant”. Aan de linkerkant is een tweede deur “Dames” en aan de rechterkant straalt door een glazen deur het daglicht me tegemoet.

Opgelucht loop ik naar buiten. Ik kijk nog even naar binnen. Een oud mannetje kijkt troosteloos naar buiten. Zal ik op de ruiten kloppen? “Ja kan eruit! Het is een test! Zet je schaamte opzij! Het damestoilet is de oplossing!”. Maar ik doe het niet.