Edge is back

Ik ben niet goed in het schrijven van recensies. Meestal vind ik dingen mooi of leuk of lekker. Maar om nou precies aan te geven wat ik mooi of leuk of lekker vind, dat is een heel ander verhaal. En met alleen mooi of leuk of lekker kom je in een recensie niet ver. Dus ik weet niet of ik me moet wagen aan een recensie van het nieuwe album van U2: How to dismantle an atomic bomb. Ik was die fan die The Fly helemaal ruk vond. Achtung Baby helemaal top en uiteindelijk na een jaar The Fly een van de beste U2 nummers. Dus ik ben nu bang te schrijven dat ik Vertigo een van de mindere nummers vind… Het heeft de gemoederen de laatste tijd bezig gehouden. De speculaties over de nieuwe albumnaam en daarna de gestolen demo cd. De wereld is weer lekker opgehypt. De hele ochtend heb ik heen en weer gelopen tussen brievenbus en cd-speler. Vorige week nog hoorde ik Bart Chabot bij Barend & Van Dorp vertellen dat de twaalfde cd van U2 helemaal geweldig was. Het geweldigste wat hij ooit had gehoord. Geweeeeeldig! Dat voorspelt niet veel goeds: Bart vindt altijd alles geweldig.

Toen ik de cd / dvd uit de envelop haalde viel meteen op dat de vormgeving nou niet je-van-het is. Beetje rechttoe rechtaan. De kaft is saai, het boekje zowaar saaier en de de bedrukking van cd lijkt op een zondagmiddag ontworpen te zijn. Ik denk dat veel fans rondlopen met een dat kan ik beter-gevoel. Maar goed, muziek hoor je niet te beoordelen op grond van de verpakking. Op Bol.com zag ik een leuke deal waarbij ik de dvd voor vijf euro extra kreeg.

Zoals gezegd, Vertigo is een heel aardig nummer, maar niet bewonderenswaardig. Ook de alom geprezen clip vind ik maar matig. Maar één nummer zegt niets over de cd. Het is heel even overschakelen, even acclimatiseren, maar dan is How to dismantle an atomic bomb werkelijk geweldig! Dan draai je de volumeknop helemaal open en val je van verbazing in verbazing. Hoe het komt weet ik niet. Het zijn weer lekker eenvoudige rock ‘n’ roll nummers. Het moet te maken hebben met Edge. Die is weer luid en duidelijk aanwezig in alle nummers. Het album doet terugdenken aan de eerste keer dat ik de Joshua Tree hoorden. Dat kenmerkende gitaargeluid. Absoluut hoogtepunt is het numer All because of you. Kennen de meeste albums aan het einde nog wat b-nummers ter opvulling (ik noem Grace, New York), op dit album heb ik ze nog niet kunnen ontdekken. Zijn ze echt allemaal goed?

How to dismantle an atomic bomb is niet zo goed als Achtung Baby. Maar is dat erg? Met dit album zet U2 definitief een punt achter experimenten als POP en vervolgt de weg die ze zijn ingeslagen met All you can’t leave behind. Maar dan een flinke stap vooruit.

Sometimes You Can’t Make It on Your Own gaat waarschijnlijk de nieuwe single worden.