Doe maar een biertje

“Wilt u iets drinken?”, vraagt de serveerster vriendelijk. “Ja lekker. Doe maar een biertje. Wat voor bier heb je?”. Al jaren ben ik lid van een biervereniging en altijd opzoek naar iets speciaals. Meestal begint op dit moment het gezeik.

“Uhhh.. we hebben Amstel op de tap en we hebben ook witbier. En nog tripel”. Oh, lekker tripel. Welke tripel? “Uhhh.. gewoon tripel, uit een flesje”. Als ik dan uitleg dat Tripel een sóórt bier is en dat er wel tíg verschillende tripels zijn, volgt er meestal een zucht. “Dat moet ik even aan mijn collega vragen”. Over alcoholpercentage en zuur/zoet/bitter-balans zal ik het nog maar even niet hebben.

‘Gewoon tripel’ is net zoiets als verkondigen dat het hoofdgerecht vlees bevat. Welk vlees? Ik heb werkelijk geen idee meneer. Bestelt u het nu maar dan ziet u het vanzelf. Menig serveerster zal vreemd opkijken als ik zeg: “Ach doet u mij maar een hoofdgerecht. Maakt niet uit wat. Flikker het maar op mijn bord dan schuif ik het wel naar binnen”.

In veel gevallen is de Tripel een Westmalle op fles. Niet verkeerd. Maar soms tref je juweeltjes aan als een Karmaliet van de tap. En daar kan ik erg gelukkig van worden, als ik het weet. Maar buiten dat wil ik graag weten wat ik drink. Het is gek dat het personeel alles weet over het eten, je verhalen kan vertellen over wijnkombinaties maar geen benul heeft van bier. Of ben ik gek?