Arrogante Amerikanen

“Arrogante Amerikanen”, zegt de man in de stoel naast me tegen zijn medereiziger. De bejaarde man kijkt hem vragend, met half dichtgeknepen ogen aan. Nog geen seconde geleden hebben de Amerikaan en zijn dochtertje tegenover me, de coupé verlaten. De deur klappert nog na.

“En dat kind met die verschrikkelijke stem”, verzucht de dikke man in gebreide trui en lichtbruine ribbroek gekleed. “Het is gewoon een kwestie van opvoeden… Arrogante Amerikanen!”. Zijn ruwe gezicht met hier een daar een zwart en grijs stoppeltje, krijgt meer rode vlekken. De bejaarde man glimlacht vaag, waaruit ik opmaak dat hij het maar half heeft verstaan.

“En maar praten en maar praten!”. De man verheft zijn stem om zijn betoog kracht bij te zetten. “Het is hier nota bene een stiltecoupé voor mensen die willen slapen of lezen”. “Silence !”. “Arrogante Amerikanen!”, ontploft hij nu bijna.

Een vrouw onderbreekt zijn betoog: of het wat rustiger kan. Er zitten hier mensen die een hele dag gewerkt hebben en even willen slapen. Of willen lezen, val ik haar bij.