Volgende keer

Dat van uitstel afstel komt heb ik nooit willen geloven. Er is altijd wel een volgende keer. Eigenlijk horen herkansingen bij mijn leven: morele herstelbetalingen, opnieuw scheppen van gemiste kansen, inhalen van verloren tijd. Tegen beter weten in natuurlijk, want verloren tijd laat zich niet vervangen. Volgende keer. Altijd zicht op meer en hoop op beter. Maar het leven is wat je gebeurt terwijl je andere plannen maakt, heet het in vertaling. Zodat ook je volgende-keer-plannen soms door datzelfde leven worden ingehaald. Een telefoontje neem je meestal aan zonder de boodschapper of de boodschap te kennen. Zodat het afscheid van Coby onverwacht werd aangekondigd, op een doordeweekse vrijdagmiddag.

De ouders van Maarten Smits ken ik – niet verwonderlijk- zolang ik Maarten kende. Havo 4, een jaar of 16: vrienden voor het leven, zoals je die soms maakt op die leeftijd. Acht jaar geleden vond Maarten zijn geluk in Amerika. Een groot huis zonder kinderen was te leeg voor zijn ouders Henk en Coby. Hun nieuwe flat in Roermond heb ik nooit bezocht.

Volgende keer als ik in het zuiden ben. Dan ga ik naar Roermond. We vulden elkaars brievenbussen met beste wensen en goede voornemens, felicitaties en korte herinneringen, maar tot weerzien kwam het niet. Wel met Maarten, afgelopen week. Hij logeerde bij mijn ouders, we konden bijpraten. Maar dat deden we nauwelijks, Coby was nu door haar afwezig nadrukkelijker aanwezig dan ooit.

Het afscheid was mooi: zonder een overdaad aan woorden, zonder valse sentimenten. In het korte knikje naar de kist lagen al mijn herinneringen. Aan gesprekken met thee aan de ronde tafel van Coby en Henk, maar nog meer aan gemiste kansen. Ik besef de volmaakte zinloosheid van iets simpels als “sorry”.

The flight for Boston vertrok zaterdagmiddag. Maarten kijkt niet meer om als hij zijn paspoort laat zien en naar zijn gate vertrekt. Omstandigheden of niet: heerlijk om hem hier te hebben. Gaan we nog eens doen: volgende keer.