Mijn maatje

Heel mijn leven heb ik tot de minderheid gehoord. Een select groepje

Nederlanders dat dagelijks het ultieme geluk mocht ervaren. Tot gistermiddag. Toen ben

ik, geheel onverwacht uit de groep gezet. Zonder pardon. Zonder waarschuwing. Gisteren is

het ook mij overkomen. Nietsvermoedend loop ik maandag naar het fietsenrek bij het

station. Hier heb ik zaterdag mijn ijzeren ros geparkeerd. Mijn ogen scannen zoals

altijd automatisch de zes rekken. Opzoek naar de fiets met de drie horizontale scheuren

in het zadel en het geknikte voorlicht. Ik kan nooit onthouden waar ik mijn fiets heb

neergezet. Een angstig gevoel bekruipt me. Het zal toch

niet waar zijn. Met mijn ogen ga ik de fietsenrekken nogmaals langs. Maar nu langzamer.

Ik kijk iedere fiets strak aan. En nog eens. Maar geen spoor van mijn fiets. Hoe

vaak ik ook kijk, hij staat er niet meer.

De sleutel heb ik in mijn rechter hand. Krampachtig probeer ik me te herinneren wat ik de

afgelopen dagen gedaan heb. Donderdag voor het laatst met de fiets naar mijn werk gegaan.

Vrijdag heb ik de kat van mijn ex opgehaald en ben per bus naar huis gegaan. Vrijdag

boodschappen gedaan. Per fiets. Dus toen was deze nog in mijn bezit. Zaterdag naar de

kerstmarkt gegaan en gewerkt in Weesp. ‘s Nachts met de bus naar huis…

Heb ik hem op een andere plek neergezet? Het zal niet de eerste keer zijn dat ik per

fiets naar de buurtsuper ga en lopend terug kom. Of staat ie gewoon in mijn schuur en

heb ik ‘m in een dronken bui afgesloten? Ik ga naar huis, per bus, open de schuurdeur ik

zie wat ik verwachtte: een lege plek bij de muur. Net groot genoeg voor een fiets. Bij

een auto zie je tenminste nog een olievlek op de grond. Bij een fiets alleen leegte. En

een eenzame fietsepomp. Nog nooit eerder is er een fiets van mij gestolen.

Ruim tien jaar is mijn donkergroene herenfiets me van dienst geweest. We hebben gereden

in Weert, in Almere en in alle plaatsen er tussenin. Ik weet nog goed dat ik mijn fiets

voor het eerst een nacht buiten zette. En hoe groot de opluchting was toen de volgende

dag mijn maatje nog op me stond te wachten. Een beetje dauwnat, maar verder ok. Iedere

dag als ik van mijn werk terugkwam praatte ik in gedachte met hem. Blij dat ie er nog

stond. Maar dat is niet meer. Binnenkort moet ik opzoek naar een nieuwe, waarschijnlijk

een tweedehands.

Ik hoop dat de nieuwe eigenaar voorzichtig met mijn fiets is. Er moet echt een nieuw

zadel op. En hij trapt af en toe door, dus de achteras moet vervangen worden. En hij moet

nodig een roestbehandeling ondergaan. Licht opschuren en dan opnieuw beschilderen. De

ketting moet voorzien worden van verse olie. Dat heb je toch wel over voor mijn fiets?

Online aangifte