Kras

Ik kraste twee sterretjes. Mijn vriendin kraste ook. Vier sterretjes. “Holland? You wait”. Hij riep een collega en ik pulkte de kraslaag onder mijn nagel vandaan. “Nederland?” vroeg ze. Ze keek naar mijn kraslot, “Jammer dat is maar een kleine troostprijs”. Mijn vriendin had meer geluk. “Ohhh, dit is, dit is, ongelofelijk, ôhhh dit is werkelijk, ôôôhh, nou jáááhh.. ôhhh ik moet even op adem komen…”. Ik was even bang dat ze ter plekke zou klaarkomen, wat redelijk ongepast zou zijn want onze zoon was erbij.

“Dit is de hoofdprijs en die gaat er de komende maand maar -vier – keer uit, nou ja… We staan hier om een nieuw hotel te promoten en.. het is écht ongelofelijk…”. Het was inderdaad een ongelofelijke vertoning op deze hete laatste vakantiedag op Tenerife. “Jullie hebben ge-ga-ran-deerd een van de volgende prijzen gewonnen”. Ze griste het lot uit de handen van mijn vriendin en draaide het om. “Een filmcamera, of een geheel verzorgde droomreis of 2500 euro cash… ôôhh dit is zo geweldig. Jullie kijken niet blij! Beduusd zeker? Deze prijs gaat er maar vier keer uit. Ohhh… ”. Haar hand zocht steun op haar borst en mijn vriendin en ik keken elkaar schaapachtig aan.

“En nu?”, vroeg ik. “Jullie stappen zo meteen in een taxi en rijden naar een geheime locatie van ons hoofdkantoor voor de prijsuitreiking. Daar ga je even met onze sponsor praten met een lekker kopje koffie.. jullie kijken helemaal niet blij! Jullie hebben een fantastische prijs gewonnen! Kom even uit de zon met de baby. Hoe heeft hij? En dan volgt de prijsuitreiking en… “, ratelde ze aan een stuk door. Mensen die snel praten hebben meestal iets te verbergen. “ohhh… pffff… even bijkomen… wat een mazzel.. jullie kijken nog steeds niet blij… wat is er? Jullie hebben gewonnen. Ge-ga-ran-deerd! Dit is echt geen time sharing hoor, als jullie dat soms denken”.

“Ok,” zei ik, “geef ons het lot maar en een routebeschrijving en dan kijken we wel of we de prijs ophalen. We hebben niet veel tijd want we vliegen vanavond weer naar huis”. “O. Hoe laat vliegen jullie?”. En toen ging het niet meer door. Nee, ze mocht het kraslot niet meegeven. Dat kon echt niet. Helaas. “Deze krasloten zijn ook eigenlijk niet voor mensen die vandaag vertrekken”. Ze pakte het kraslot en vertrok weer.