Kopter

We lopen van het kinderdagverblijf naar huis. Als ik de route alleen loop doe ik daar een minuut of acht over. Samen met mijn zoon minimaal twintig. In zijn kleine knuistje hebben zich inmiddels al een steen en een schelp verzameld.

Sinds we zondag naar Schiphol zijn geweest, is mijn zoon helemaal gek van alles wat vliegt. “Kijk, een helikopter”, zeg ik tegen hem terwijl ik een zaadje van een Esdoorn de lucht in gooi. Hij begint te glunderen terwijl de propeller wild draaiend zich in een heg boort. “Kopter! Ik ook, papa!”. Ik geef hem er ook een en glunderend van de pret gooit hij het omhoog, waarna het als een baksteen naar beneden valt. “Kopter!”. Hij staart naar de grond, denkt even na, gooit dan de steen uit zijn hand, pakt vier zaadjes en houdt ze stevig in zijn dichtgeknepen handje.

Bij de speeltuin aangekomen moeten we samen, zoals altijd op de wip. Zorgvuldig legt hij de schelp en de helikopters naast de wip. Maar die waaien meteen weg. “Papa zak” en hij begint aan zijn jas te trekken. Samen doen we de vier helikopters voorzichtig in zijn jaszak. De schelp past er niet meer bij en wordt na enig gewik en geweeg achtergelaten. Uiteindelijk vervolgen we onze weg naar huis. “Papa copter?”. De vier helikopters worden voorzichtig weer uit de jaszak gehaald. Op een drafje lopen we het laatste eindje naar huis, de zaadjes weer stevig in zijn knuistje.

“Mama kopter! Mama kopter!”, klinkt het als we naar binnen lopen. Hij rent naar binnen en gooit voor de ogen van mama de inhoud van zijn hand in de lucht. Vier verfrommelde stukjes Esdoorn storten ter aarde. “Kijk mama kopter”, roept mijn zoon glunderend.