Hersenchirurg

Ik zet mijn fles rosé, brood en pasta op de band. “Vierdrieënzeventig”, zegt ze op een toon die verraadt dat ze hier al een tijdje werkt en het einde nog niet in zicht is.

Met één hand probeer ik kleingeld bij elkaar te schrapen. “Zo..” zegt ze, enige interesse tonend in mijn verbonden hand, maar duidelijk niet geïnteresseerd in een lang verhaal. “Gevallen” zei ik, “Duim uit de kom. Twee maal. Moet drie weken rust houden… Zal wat worden maandag. Ik ben namelijk hersenchirurg”. Het was eruit voor ik er erg in had. De caissière daarentegen was nauwelijks verrast: “Veel sterkte dan maar” en ze draaide zich om naar de volgende klant.