Donker

Sinds een week wil mijn zoon niet meer in zijn bed slapen. “Donker” is zijn allesomvattende verklaring. Dan doen we een lampje aan boven het bed. “Nee papa, donker!”. Ik schuif de gordijnen open. Het is zomer, half negen in de avond en de zon heeft het nog lang niet opgegeven. “Nee, donker!”, roept hij met toegeknepen oogjes van het felle licht. “Slapen klaar”. Ook mijn suggesties om het eerst maar even te proberen en dat Beer ook heel moe is, hebben geen effect.

“Papa mama bed”, betekent maar een ding: weer een nacht zonder nachtrust. Zowel mijn vriendin als ik kunnen aardig woelen en snurken. Onze zoon heeft van beiden genen gekregen. Minimaal een keer per nacht schoppen er twee kindervoetjes tegen mijn neus en prikt er een vingertje in mijn vriendin’s oog opzoek naar een speen. Horizontaal slapen is toch het fijnst. Op de oneven uren roept hij hard om mama. En zodra we dan beiden wakker zijn, valt hij weer in slaap. Tot zeven uur. “Ik spook, ik spook”, klinkt een vrolijk gegiebel vanonder de dekens.

In de woonkamer zitten papa en mama voorovergebogen over een kop koffie. “Heb je lekker geslapen?”, vraag ik. “Ja papa!”. Mooi, dat is er dan tenminste één. Vandaag ga ik naar de Gamma en koop een 500 watt bouwlamp. Eens kijken of het vanavond nog steeds donker is!